logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Too Many Roads - Thorbjørn Risager & The Black Tornado
(RUF1200)

Tekst: Wil Wijnhoven

thorbjorn risagerDe rijzige Deen met zijn intens diepe en imposante stemgeluid heeft samen met band The Black Tornado weer een puik stukje werk afgeleverd op het recente album “Too Many Roads”. In ruim achtenveertig minuten en met twaalf songs waarin in diverse stijlen de blues wordt bezongen legt hij iets prachtigs op de mat. Kan niet anders zeggen.

Ondanks dat Thorbjørn het middelpunt, de frontman, van de band is krijgen in hun songs alle mensen de ruimte om hun ding te doen. De ijzersterke backingband is een gedegen basis waarmee je kunt toeren en dat al ruim tien jaar lang. Maar poets daar uiteraard niet het krachtige stemgeluid van Thorbjørn bij weg. Want dat is toch wel de kers op de taart op het album. Hij heeft een blues maar ook een soulkant in zijn stem zitten, soms klinkt het smooth en soms klinkt het rauw. Maar die mix en gebruik van zijn stem zorgen wel voor een eigen geluid die onmiskenbaar is en misschien ook wel blijft.

De start wordt gemaakt met het nummer: ‘If You Wanna Leave’ waarbij in de intro meteen opvalt dat buiten de stem ook de Dobro een hoofdrol speelt. Daarna komt ook de band in beeld en horen we het indringende ‘koperwerk’ en de orgel die de stijl bepalen. Mede ook door de achtergrondzangeressen krijgt dit nummer nog een extra frisse tint mee. Daarna volgt de titeltrack dat ook nog enig uptempo in zich heeft maar met ‘China Gate’ komen de singer/songwriter kanten van Thorbjørn naar boven. Een heel mooi en indringend nummer dat je praktisch bij de eerste noot al inpakt. Ik ben niet direct zo’n liefhebber van dit rustige werk maar hier krijg ik toch wel kippenvel van. Dat komt zeker niet alleen van de zang maar meer van het inzetten van de instrumenten en de rust die het nummer uitstraalt maar je ook de donkere momenten in de blues laat horen en proeven.

Dan is ‘Paradise’ weer een op het juiste moment gekozen stukje muziek dat je weet op te peppen. Meer soul en enige funk erin verwerkt krijgt het nummer een iets feestelijkere klank. Ondanks dat ik kippenvel krijg van het vorige nummer kies ik dan toch meer voor dit nummer dat overgaat in het praktisch gelijkwaardige ‘Drowning om daarna weer terug te gaan naar de ‘donkere’ kant van de blues met ‘Backseat Driver’.

En dan komt mijn ‘ultieme’ nummer op dit album. ‘Through The Tears’ een soulnummer, ik kan er niets anders van maken. Maar wel een soulnummer met wel degelijk blues invloeden maar met zo’n intensiteit gespeeld dat ik volledig ingepakt wordt en meegetrokken wordt in dit melancholisch klinkende nummer. Heerlijk ook die blazers op de achtergrond… Voor mij een van de mooiste songs op “Too Many Roads”. Ja ook ik als recensent mag mijn voorkeuren uitspreken en dit is er dan eentje… Die mag de band in de pocket steken.

Heel wat anders is het met een ‘rock’ intro voorziene ‘High Rollin’ of het met een wazige titel voorziene: ‘Long Forgotten Track’. Want laten we eerlijk zijn als je deze track beluisterd dan komt het echt niet in je op deze track te vergeten. Subliem gitaarspel, prachtige zang en een bijzonder fraaie ritmesectie. Drie dingen die een nummer kunnen maken zoals in dit geval wordt bewezen.
Het album wordt afgesloten met een supervette R&R boogie: ‘Play On’ en zo is het maar net. Je kunt het album blijven draaien zonder dat ie verveeld. Dat is een knap staaltje werk om twaalf nummers op te nemen die zo heerlijk gevarieerd zijn als op dit album.
“Too Many Roads” is een juist gekozen titel want het album benaderd de blues van diverse kanten en maakt het daarom een meer dat interessant album.
Thorbjørn Risager & The Black Tornado is al een gevestigde naam maar bewijst eens te meer dan ze toppers zijn.
Een mooi stuk werk heeft ze afgeleverd met daarop enkele fraaie pareltjes die blijven hangen.