logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

The Very Best Of 1995 – 2002 – The Nightporters
(WANG CD003)

Tekst: Wil Wijnhoven

the-nighportersNa succesvolle jaren tussen 1995 en 2002, toen zij op diverse grote festivals speelden, is er weinig meer vernomen van The Nightporters. Martin Vowles en Kevin Crowne startten een nieuwe band The Wildcards terwijl bassist Chris Robbins-Davey naar Australië vertrok.

En dan is het 2013 en staan de mannen weer op de planken en toeren ze door Europa waar ze onder meer het (Ge)Varenwinkel Bluesfestival en The Rambler in Eindhoven aandoen. Maar ook brengt het kwartet een “Very Best” album uit met daarop zestien nummers, in totaal zo’n 75 minuten swingende muziek. Met natuurlijk daarop ouder uitgebracht werk, anders kan het ook geen “Very Best” album zijn, maar met vier nooit eerder verschenen nummers.

Een mooi overzicht van nummers gespeeld tussen 1995 en 2002. Uiteraard veel uptempo werk, het kenmerkende van hun muzikale stijl, een mix van rock ’n roll, rockabilly, jump en dat alles gecombineerd met blues invloeden. In een hoog tempo vliegen de nummers voorbij. Uit het hele repertoire van de band is het geen sinecure om zestien nummers op het album te zetten. Toch is het gelukt om pakkende songs op deze release te verzamelen zodat we toch een globaal maar aantrekkelijk overzicht van de band voorgeschoteld krijgen. Interessant in deze keuze zijn de live-opnames van ‘Double Shot’; Stay Out All Night Long’ en ‘Baby Please Don’t Go’. Als ik deze drie nummers beluister dan krijg ik toch wel degelijk weer de herinneringen terug van het Bullseye Festival in 2001 maar ook hun optreden in The Rambler afgelopen augustus. De gedrevenheid, hun plezier en enthousiasme druipt er van af. Dat kom je trouwens ook tegen in de studiotracks maar in iets mindere mate dan de live-tracks.

Tussen het openingsnummer: ‘Just Keep Lovin’ Her’ en het afsluitende ‘Ramblin Man’ bevinden zich buitengewoon sterk uitgevoerde songs geschreven door mannen als: Little Walter; James Moore en Robert Johnson. Maar ik doe de band zeker te kort als ik niet hun eigen werk aanstip dat eigenlijk niets onderdoet voor de gerenommeerde covers. Het overgrote deel herkennen we allemaal, het verrassingseffect zit hem hoofdzakelijk in de interpretatie door de band. En eerlijk gezegd zou je ze daarvoor live aan het werk moeten zien.Maar je kunt je toch heerlijk verkneukelen bij nummers als: ‘Mellow Down Easy’; ‘Hip Shake’ en ‘Slowdown’ als ik er dan toch enkele mag aanstippen.

Kort gezegd is “The Very Best Of 1995-2002”  een boeiend album dat mij in ieder geval een goed gevoel geeft en ook nog weet te plezieren.