logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Death Letter Jubilee - The Delta Saints
(Dixiefrog DFGCD8735)

the-delta-saintsIn de zestiger en begin zeventiger jaren kenden we de uitdrukking ‘wall of sound’. Een warme soulvolle maar indrukwekkende muur van geluid. Alles mooi gevormd en in de plooi gelegd.
Op het recente album van The Delta Saints “Death Letter Jubilee” kunnen we die uitdrukking weer gerust uit de mottenballen halen. Maar we kunnen er nu een andere betekenis aan gaan geven. Het soulvolle en warme  is ingeruild voor stevig, rauw en emotioneel.

Een geweldige bak muziek komt op je af en dat begint al met de fascinerende openingstrack ‘Liar’.  Een nummer met spetterende harp- en drumpartijen. Daarnaast ook de bij vlagen emotionele zang van Ben Ringel die ook op zijn Resonator de weg wel weet.
En mocht je denken dat het bij de openingstrack zo blijft dan heb je het gruwelijk mis want met het lekker schuivende ‘Chicago’ gaat het gestaag door met wat zij omschrijven als ‘Delta Swamp Rock’-stijl.

De titeltrack heeft een vrij rustige insteek met ingetogen zang en een net zo ingetogen harp. Dat duurt maar eventjes want na een minuut wordt het tempo toch weer wat opgedreven. In dit geval geen ‘Wall Of Sound’ maar wel veel muzikaliteit die de ruimte vult. Dat is ook het interessante van hun muziekstijl, het blijft volumineus klinken zonder daarbij al te indringend op je af te komen.
Een heuse ‘boogie’ treffen we aan op nummer vijf met de titel, hoe kan het anders: ‘Boogie’. In een hoog tempo komt de harp met ritmische klanken voorbij en dan die
stem in combinatie met de Resonator onderstreept meer dan eens de kwaliteiten van dit kwintet.

Als je deze sound in de vorige vijf nummers hebt beluisterd kan het zesde nummer ‘Out Of Sea’ als heel rustgevend overkomen.
Juist op het goede moment gooit de band het, voor één nummer, over een andere boeg en gaat het semi-akoestisch te werk. Hier laat Ben Ringel op indrukwekkende wijze, tenminste zo voel ik het, horen waar zijn kracht ligt. De zang die in dit geval klagend en emotioneel kracht bij zet mede door ondersteuning van zijn gevoelige spel op de Resonator. We worden nog even in de waan van ‘rust’ gelaten bij het opvolgende ‘Sing To Me’. En na een rustig begin van ‘Drink It Slow’ wordt dat weer snel overboord gegooid en krijgen we weer een stevige pot muziek die wordt afgewisseld met rustige momenten.

Blues met een vleugje country en roots wordt je voorgeschoteld met ‘The Devil’s Creek’ En eigenlijk past dat uptempo werk wel bij de titel van het nummer. Je kunt er nu eenmaal geen tearjearker van maken als je kiest voor zo’n titel. Wat het wel doet is heel onheilspellend klinken.
Hou je meer van jankende en huilerige zang neem dan eens de moeite om ‘Old Man’ te beluisteren. Een tekstueel verbluffend sterke song die door de stem van Ben Ringel nog meer kracht krijgt. River’ krijgt wat gospel-invloeden mee maar dat komt hoofdzakelijk door de achtergrond zang die net zo wegebt als dat het nummer begint . Heel stilletjes en rustig.
Het album sluit net zo stevig af als het begonnen is alhoewel er aan het eind van het laatste nummer nog een muzikale verrassing uit de hoed wordt getrokken.

‘Jericho’ is een stevig nummer met weer die bekende ‘muur’ om het in het Nederlands te zeggen. Echter als je denkt dat het nummer is afgelopen komt er na enkele seconden heel voorzichtig een harp om de hoek kijken. Alsof er een straatmuzikant bedelt om een kleine gave. Erg grappig gevonden moet ik zeggen.
Op ‘Death Letter Jubilee’ is het  concept van swamp rock, een mix van blues, rock, country en roots strak uitgevoerd met dien verstande dat het ruim voldoende variatie biedt. Laat je zelf maar eens overtuigen door de band tijdens het aanstaande Moulin Blues festival.