logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

All You Can Eat! -  Sugarboy and The Sinners
(Sinner Records)

Tekst: Wil Wijnhoven

sugarboy and the sinnersHet lijkt wel een verhaal uit een jongensboek. Je zou bijna zeggen: ‘een sprookje’ of een ‘jongensdroom’ die uitkomt. Klinkt spannend he?
Nou voor de band waarover ik het heb is het ook spannend en is het een sprookje dat uitkomt. Ik heb het hier over Sugarboy & The Sinners. De ‘jonge honden’ die als beginnend bandje toch maar even als winnaar uit de Dutch Blues Challenge 2012 van het podium stapte. Met verve hebben ze Nederland vertegenwoordigd tijdens de Blues Challenge  in Memphis dat jaar.

Maar ook op festivals als: Moulin Blues en Peer hebben ze voor een welkome en verfrissende verrassing gezorgd.
En nu, februari 2014, komen ze op de proppen komen met hun debuutalbum “All You Can Eat”. Het spreekwoord: “wat goed is komt snel” gaat hier volledig op.
Geaccepteerd in het toch wel moeilijke blueswereldje hebben zij snel hun weg gevonden en gelden zij als graag geziene gasten op podia en festivals.
Alles wat ik hierboven geschreven heb komt terug bij het beluisteren van het met dertien nummers gevulde: “All You Can Eat!”. Stuk voor stuk ‘eigen’ pennenvruchten waarbij zanger/harpspeler Boy Vielvoye veelal voor de teksten heeft gezorgd en de muziek door gitarist Ronnie Guerin. Er staan ook nummers op die door de hele band tot stand zijn gekomen. Maar van welke hand de songs ook komen er zitten waarlijk enkele, wat zeg ik? veel pareltjes tussen.

Mooi vloeiende bluesnummers met hier en daar een likje rockabilly en rock ’n roll erin verwerkt. Vooral het uptempo werk gaat in die muzikale richting. dat maakt het album bijzonder smaakvol en plezierig om het keer op keer af te spelen..
De frisse zang van Boy Vielvoye gecombineerd met zijn intense harpspel zorgen voor een degelijke bluesnoot. Terwijl gitarist Ronnie Guerin zich zo nu en dan heerlijk uitleeft op zijn gitaar. Zijn broer  Vinnie Guerin op de bass plukt er ook heel stevig en getimed op los. Net zoals drummer Frankie Duindam die voor het goede ritme zorgt. Een verdomd fraaie drummer die doet waarvoor hij in de band zit.
Dat de mannen op elkaar ingespeeld zijn hoor je al meteen op de openingstrack: ‘Third Round Of Gin’. En let eens bij het nummer: ‘Yes I Know’ op de bas van Vinnie, oh zo strak en degelijk. Als band moet je toch blij zijn dat je zo’n backing hebt?

‘Bad Habbits’ is een oersterk nummer met een stevige intro op de harp door Boy die het daarna met de zang overneemt. Hij heeft zoals al geschreven een frisse stem maar ook een warme. Misschien niet de rauwe door roken en whiskey aangetaste stembanden maar wel degelijk een stem die past bij hun sound.  En als eventjes later Ronnie op gitaar nog eens de puntjes strak op de ‘I’ zet is het wel duidelijk dat de band gewoon een blijvertje is.
Welke bluesmuzikanten hun hebben beïnvloedt weet ik eigenlijk niet maar als ik dan ‘ She Tricked Me’ hoor, hebben ze toch geluisterd naar een gitarist als Peter Green.  Moet ik dan toch een nummer er uit pikken, mensen dat is verrekte moeilijk hoor, dan kies ik toch voor dit nummer.  Een song dat heel rustig binnenkomt maar met oh zo mooi gitaarwerk dat ik er kippenvel van krijg.
Overigens voert het eigenlijk te ver om alle nummers te bespreken want dan heb ik wel ruim drie A4-tjes nodig. Gewoonweg omdat ik alle nummers wel mooi vindt, maar ik moet de lezer ook triggeren om het album aan te kopen. Want mensen… het is beslist de moeite waard. “All You Can East!” is je investering meer dan waard.