logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Dangerous – Sugaray Rayford
(Delta Groove Music DGPCD161)

Tekst: Wil Wijnhoven

sugaray-rayfordTot oktober 2012 had ik nog nooit gehoord van Sugaray Rayford maar dat veranderde tijdens de benefiet voor Kid Ramos in het Belgische Fleurus. Daar trad hij samen op met onder meer Big Pete; Big Dave; Erkan Özdemir; Kirk Fletcher; Marc T en vele anderen.

Opgenomen in het Delta Groove Music Label timmert hij flink aan de bluesweg. Zeker nu hij voor dit label met zijn album: “Dangerous” op de proppen komt. En zoals inmiddels bekend en gebruikelijk spelen veel grote namen mee op het album. Waaronder ook onze ‘eigen’ Big Pete die Voor Delta Groove inmiddels als vaste waarde beschouwd kan worden. Maar ook Kim Wilson; Sugar Ray Norcia; ‘Monster’ Mike Welch; Kid Anderson; Franck Goldwasser; Bill Stuve; Jimmi Bott; Ron Dziubla; Fred Kaplan en platenbaas Randy Chortkoff. Een uitgelezen selectie aan topmuzikanten die samen met Sugaray zorgen voor een top album. Ik kan niet anders zeggen. In een razend tempo scheren veertien sterkte songs aan je voorbij met daartussen enkele juweeltjes kan ik je zeggen.

Die veertien songs zijn afkomstig van Sugaray zelf die hij heeft aangevuld met nummers van de meewerkende artiesten en andere grootheden. Hierdoor is enige variatie gegarandeerd. Wel veel harp maar dat kan dan ook niet anders met deze muzikanten.
Veertien songs lang hoor ik alleen maar heerlijke smeuïge bluesmuziek en die krachtige stem van Sugaray.
Het bluesfeestje begint al met ‘Country Boy’ waarmee hij het album opent en Sugar Ray Norcia in de bluesharp, ook de schrijver van dit nummer, stevig uitpakt. Alsof je in een huiskamer binnenkomt.
En het feestje eindigt pas met “Preaching Blues’, veertien nummers die je heen en weer slingeren van volvette harp tot blazers aan toe zoals op ‘When It Rains It Pours’.

Kim Wilson op ‘Goin’ Back To Texas’ en op ‘Surrendered’ een nummer van Randy Chortkoff.
De verschillen tussen de harpspelers op dit album zijn zeker aanwezig maar de kwaliteit is gelijk… die is hoog.  Het is maar net wie je het liefste hoort.
Big Pete speelt zich de longen uit het lijf op ‘Keep Her At Home’ een song van Franck Goldwasser, waarmee Big Pete ook regelmatig toert.
En eigenlijk zijn er geen nummers uit te pikken waarvan je zegt dat hij niet op deze release past.

Het zijn gewoon veertien ijzersterke songs die je constant bij de pinken houdt omdat er zoveel kwaliteit voorbij komt.
Daarom is het ook niet nodig om er veel woorden aan vuil te maken. “Dangerous” is een meer dan bovenmatig goed album die het verdient om aangeschaft te worden.