logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Easy Livin’ – Southern Hospitality
(Blind Pig Records 5152)

southern-hospitalityEen mix van country, roots, rock ’n roll en blues is de stijl die dit Amerikaanse kwintet speelt. Maar misschien kun je het nog beter onder de noemer ‘Americana’ laten vallen. Damon Fowler; Victor Wainwright; JP Soars de ‘eigenlijke’ bandleden laten zich op “Easy Livin’”, hun debuutalbum, bijstaan door Chuck Riley en Chris Peet. Samen hebben ze dit album volgestouwd met twaalf nummers en het geheel laten produceren door Tab Benoit.

Hen live aan het werk te hebben gezien tijdens het recente Moulin Blues Festival moet ik eerlijkheidshalve zeggen dat de band naar mijn idee live beter tot zijn recht komt dan op dit studio album. Dat neemt echter niet weg dat er geen sterke nummers op staan maar ik mis toch wel de inventiviteit en het enthousiasme dat op Moulin Blues wel te zien en te horen was.

Bij het beluisteren van ‘Easy Livin’ zijn de songs meer country en roots gericht maar dan wel tot in de puntjes uitgevoerd. En nogmaals, tijdens hun live-optreden spettert hun muziek meer dan hier op het album. Hoewel ballads met regelmaat worden afgewisseld met uptempo werk. Zoals duidelijk te horen is op ‘Mile After Mile’ en ‘Certified Lover’.

Het gitaarwerk van JP Soars is sterk te noemen, soms klinkt het heel intens en klein en soms spettert de rauwheid ervan af, een goed voorbeeld daarvan is het nummer ‘Fried Neck Bones An Home Fries’. Let daarbij ook eens op de Hammond B3 die hier op grootse wijze ingezet wordt.

De zangpartijen wordt verdeeld over Damon Fowler; Victor Wainwright en JP Soars. Ze zingen solo of met zijn gedrieën samen en dat levert dan hele mooie samenzang op.
Een spetterende song dat ook live maximaal tot zijn recht komt is ongetwijfeld: ‘Shoestring Budget’. Een uptempo boogie met rock and roll-achtige piano, ritmische drum en het gitaarwerk zijn erg aanwezig en krachtig, dit alles wordt nog eens afgemaakt door het rauwe stemgeluid van Victor Wainwright.
Deze is verder ook te horen om ‘Come Back Home’ ook weer zo’n swingende boogie met flitsend gitaarwerk van JP Soars. Het met een reggae-achtige intro startende ‘Don’t Feel Like Going There Today’ klinkt heel fris en toch heeft het iets aangrijpends zoals het gezongen wordt.

Het album sluit af met ‘Sky Is What I Breathe’ een mooi layback nummer dat me doet denken aan The Band. Een mooie afsluitend luisternummer dat nog eens duidelijk laat horen hoe goed deze band eigenlijk wel is.

En toch blijf ik erbij dat deze band ‘live’ beter tot zijn recht komt en zeker de moeite waard is om live te gaan zien en horen. Maar het is natuurlijk nooit weg om dit album in je collectie op te nemen, want zo nu en dan dit schijfje te draaien is toch wel een muzikale massage voor je oren.