logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Haywire Riot - Skinny Molly
(RUF 1184)

Tekst: Harm Lutke

Skinny-MolySkinny Molly, leuke naam voor een band. Hoe ze daar op gekomen zijn laat zich makkelijk verklaren met twee ex leden van Lynyrd Skynyrd (Mike Estes) en Molly Hatchet (Dave Hlubek) in de gelederen. Dat was bij de oprichting in 2004. Een jaar later keerde Dave Hlubek toch maar weer terug naar zijn oude band, maar de naam bleef bestaan. Momenteel bestaat de band uit Mike Estes (gitaar, zang), Jay Johnson (gitaar, zang), Luke Bradshaw (bas) en Kurt Pietro (drums).

Dat ‘Haywire Riot’ volstaat met Southern Rock mag dus geen verrassing genoemd worden. Maar wel Southern Rock op zijn best, met alle ingrediënten die Southern Rock zo populair maken, zoals Rock, Blues, Country, Folk en in het geval van Skinny Molly ook een snuifje Hardrock en Metal.
 “If You Don’t Care’’ is de openingstitel van dit album en ik moet zeggen, na dit nummer gehoord te hebben: I don’t care at all. Het nummer slaat meteen goed aan en wordt gevolgd door het nog steviger “Devil In The Bottle’’.

Het duivelse bocht in deze ‘bottle’ zal ook wel de oorzaak zijn voor de rauwe stembanden van Mike Estes, wiens stem verdacht veel lijkt op die van John Kay (Steppenwolf). Een blik in de inlay leert echter dat er buiten Derek Pernell en Josh Foster verder geen gastmuzikanten hun opwachting maken.

Dat Country rock een wezenlijk onderdeel van Southern Rock vormt, is duidelijk te horen op “Two Good Wheels’’, waarbij Mike Estes de gitaar verruilt voor een mandoline. Country invloeden vind je later ook nog terug op ”After You”, een nummer met lekker slide gitaarwerk. Het zou door Calvin Russel geschreven kunnen zijn, maar volgens de meegeleverde info was het toch alléén Mike Esteves die alle nummers schreef of dat deed in samenwerking met Johnny Van Zant en Garry Rossington (“Devil In A Bottle”). Tekstueel gaan de songs over onderwerpen die de gemiddelde ‘Southern Rocker’ dagelijks bezig houden waaronder natuurlijk lekkere wijven, drank en andere geestverruimende middelen.

“Too Bad To Be True’’ is een stevige rocksong die het niet alleen in the ‘South’ goed zal doen. Echte recht voor z’n raap rock, rauw en (h)eerlijk.

Op “Judge Parker” en “Bitin’ The Dog” komen hun roots weer naar boven drijven en schurken ze tegen de sound van de Allman Brothers en  Lynyrd Skynyrd aan.

In de meeslepende ballad “Lie To Me” meen ik soms iets van Pearl Jam te herkennen, maar dat is maar heel minimaal. Hierna gaat het er weer wat steviger aan toe met “Shut Up And Rock” en kan de volume knop weer ietsjes hoger voor het beste hoorresultaat.
De cd sluit af met “None Of Me No More” en “Dodgin’ Bullets”, en ook hier keert de band terug naar het culturele erfgoed van bands als Lynyrd Skynyrd.

Al vrij snel heeft mijn cd speler zijn plicht gedaan. Om precies te zijn, na 37:29 minuten komt er geen geluid meer uit en dat was voor mij toch iets aan de korte kant. Het is het enige minpunt wat ik kan bedenken bij dit voortreffelijke album.