logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Scott McCord and The Bonafide Truth
(Bonafide Songs BS002)

Tekst: Wil Wijnhoven

Scott-McCordJa… wat hoor je eigenlijk voor een muziekstijl op het album “Scott McCord and The Bonafide Truth” van de gelijknamige band?
Kortweg een hele mond vol om dat te omschrijven. Soul, funk, blues en jazz in één vat gegoten loopt uit tot een muzikaal vloeiend intermezzo. Als je liefhebber bent van een uitgebreide blazerssectie dan kom je met dit album aan je gerief.

De band omvat acht muzikanten met Scott McCord, de muzikale duizendpoot van de band, als frontman. Hij zingt, bespeelt diverse gitaren, de harp en keys plus dat hij ook nog een groot deel van de composities voor zijn rekening heeft genomen. Hoe uitgebreid wil je het nog hebben? Daarmee drukt hij dus duidelijk een stempel op de band. Met deze muziekstijl hebben ze in Canada al diverse awards in de wacht gesleept en het is te hopen dat het met hun nieuwe album in Europa ook gaat lukken.

Met de nodige groove en passie heeft het achttal samen met producer Maury Lafoy twaalf nummers op het album gezet. Een muzikale reis over de befaamde ‘route 66’ zoals de band het zelf noemt. En als je goed luistert, is dat eigenlijk ook wel zo.
De openingstrack, of liever gezegd ‘tune’, van 54 seconden maak je direct kennis met de muzikale mogelijkheden die de band herbergt. Met een soort van ‘wall of sound’ stellen zij zich in dit korte nummer voor dat heel intiem overgaat naar het met soulinvloeden geschreven overgaat in: ‘Gotta Be Something’. Daarmee komen we voor deze track in een iets rustiger vaarwater. Maar dat is maar voor heel even.

Het bombastische dat we horen op ‘This Heart On Fire’ past precies bij de titel en de tekst. Het is haast niet mogelijk om deze song heel bedeesd te zingen. Hier druipt de passie er met bakken vanaf. Met het korte ‘Interlude’ en het jazzy ‘Where Did You Go?’ wordt het weer rustig en ingetogen. En laat Scott McCord horen hoe gevoelig en innemend zijn stemgeluid wel niet is. Typerend is dat de band op de goede momenten rust inbouwt in de vorm van ingetogen en niet zo muzikaal bombastische songs. Daarvoor horen we dan ook iedere keer een zogenaamde ‘Ínterlude’ die dan gevolgd wordt door een rustiger nummer. Maar vergeleken met de vorige ‘Interlude’ is deze laatste toch iets krachtiger en ook het daaropvolgende ‘Bad For You’ komt krachtiger naar voren.

Er staat op het album een interessante cover namelijk een nummer van Lennon en McCartney. ‘Baby You’re A Rich Man’. Net zo interessant als verrassend uitgevoerd door het achttal.
Met een minieme popinslag kun je het nummer ‘Ocean’ wegzetten. De mix van pop, soul en jazz zorgt voor een frisse kijk op de band die zoals blijkt zich aan geen enkele stijl vastpint maar van alles een beetje gebruik maakt en uit ieder genre het broodnodige eruit peurt.

Daarmee sluit Scott McCord and The Bonafide Truth een muzikaal gezien interessant album af. Of je ervan houdt is ook hier, zoals gewoonlijk, een kwestie van smaak. Ik schat de band meer in als een ‘live’ band die in deze samenstelling zeer zeker beter tot zijn recht moet komen.