logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Loaded-Ruben Hoeke Band
(Dimension Records CD 1510)

Tekst: Harm Lutke

Ruben-HoekeRuben Hoeke, jawel de zoon van, heeft samen met zijn Ruben Hoeke Band het album Loaded uitgebracht. Het album is na Sugar (2006) en Coexist (2010) de derde die de band op de markt brengt en is goed voor 13 zelfgeschreven nummers. Hier over zegt Ruben Hoeke zelf: alle dertien goed!

Loaded onderscheidt zich van de andere 2 albums en klinkt minder bluesig als zijn voorgangers. Vooral de liefhebbers van het hardere bluesrock/rock geluid zullen met deze cd in hun nopjes zijn, want Loaded kent overwegend harde nummers waarvan enkele zelfs naar hardrock lonken.
Het energieke ‘High On The Bottle’ is het visite kaartje dat de band afgeeft aan diegenen die zich geen voorstelling kunnen maken wat ik met bovenstaande bedoel. De grof korrelige
schuurpapieren stem van Frank van Pardo, de vette bas van Paul Brandsen en het drum geweld van Arjen Knaap vormen met de scheurende gitaar van Ruben een powerpakketje waar velen de stijl van Van Halen in menen te herkennen. Dat is op dit eerste nummer zeker van toepassing.
‘Gone But Not Forgotten‘ komt na verschillende draaibeurten als een van mijn favorieten naar voren en het is vooral de stem van Frank Prado die hier wonderen verricht. Up tempo gaat het verder met ‘Crazy Mama’ waarop Frank een fraaie mondharmonica solo ten beste geeft, die de solo van Ruben flink concurrentie aan doet.

Op vrijwel iedere cd hoort een ballad thuis, ‘Love And Emotion’ komt hieraan tegemoet. De rockballad is het nummer dat mij -romanticus als ik ben- het meeste aanspreekt en dient als batterij oplader want hierna wordt er gas gegeven met ‘Is There A Heaven, Is There A Hell’ en de opzwepende boogie ‘Racing Fire’. Ik begin nu te begrijpen waarom voor de titel Loaded gekozen is.

Ook de ‘Mississippi BBQ’ is zware kost voor hen die nog steeds denken dat Ruben en kornuiten alleen blues spelen. De band is echter de beroerdste niet en voor diegenen die na deze stevige stamper behoefte hebben aan iets lichter verteerbaars leggen ze het melodieuze ‘End Of The Line’ op de grill.
Na 10 nummers gehoord te hebben kan ik me de tevredenheid van Ruben wel voorstellen, want tot nu toe verveelt het album geen moment. Ook ‘Give It Up!’ is er eentje om trots op te zijn, wat ik van ‘David’ echter niet zeggen kan. Het nummer, dat hij voor zijn zoontje schreef, hoort zich aan als een intro en net als je denkt: Nu barst het los!, is het afgelopen.

Voor mij zijn het dus 12 van de 13 goed want de afsluiter ‘Soul Of A Man’ maakt weer veel goed. De trage ballad is een juweeltje waarbij de stem van Frank van Prado volledig tot zijn recht komt naast de heerlijk uitgewerkte solo van Ruben. Dit is de band op zijn best.
 De Ruben Hoeke Band heeft mij met dit album weten te overtuigen dat zij véél meer als een bluesband is en ik zou ze graag eens live willen zien.
Bluesliefhebbers hoeven dan niet bang te zijn dat ze een hele avond rock horen, want men zal natuurlijk niet deze hele cd spelen, en rockliefhebbers weten doorgaans ook goed bluesrock te verteren. Lijkt me een geslaagde avond te worden.