logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Just For Today - Ronnie Earl and The Broadcasters
(Stony Plain1363)

ronnie-earlIn het wielrennen heb je de ‘Proftour’, in de autosport de Formule 1, in de motorsport de Moto GP en in het voetballen kennen we de eredivisie. Maar welke categorie kennen we eigenlijk in de muziek en dan met name in de blues? Eigenlijk is er geen categorie voor te vinden. En dat is natuurlijk ook goed zo, want muziek is geen wedstrijd, maar zou er toch een categorie aan de muziek verbonden moeten worden dan zou hij zeker de naam: ‘hors categorie’ moeten krijgen. En in die categorie zou ongetwijfeld Ronnie Earl voorkomen. Natuurlijk zal hij zeker niet de enigste zijn in die categorie, maar hij zou wel de ranglijst aanvoeren in het segment gitaristen.

Mocht je dit niet geloven, neem dan eens de moeite om het recente album: “Just For Today” te beluisteren. Gehaaid dat je tot dezelfde conclusie komt als ik.

Hij is een magistraal gitarist die daarnaast ook nog een neus heeft voor goede songs. Of het nu eigen werk is of een cover zoals het superieur uitgevoerde ‘I’d Rather Go Blind’. Waarbij hij wordt bijgestaan door zangeres Diane Blue. Zij heeft een prachtige warme stem voor dit nummer. Ronnie Earl wordt verder bijgestaan door: Lorne Entress achter de drumkit; Dave Limino achter de toetsen en Jim Mouradian die de baspartijen voor zijn rekening neem.

Het album is een live-registratie van drie optredens gegeven in Massachusetts. Uit deze drie optredens heeft de band dertien songs gepeurd voor dit album.
Natuurlijk zul je zeker tussen al dit moois nummers vinden die er bovenuit steken maar dat zullen er wel heel, heel weinig zijn. Want eerlijk is eerlijk het niveau van alle songs is verduiveld hoog. Soms klinken ze heel melodramatisch zoals het nummer ‘Pastorale’ en zo nu en dan ook wel opbeurend, in zoverre je het opbeurend kunt noemen. Een goed voorbeeld daarvan is misschien: ‘Vernice’s Boogie’ of ‘Robert Nighthawk Stomp’.

De combinatie tussen gitaarspel en orgel/Hammond is goed gelukt waarbij in het ene geval de toetsen meer naar voren komen als in het andere geval.  Je moet maar eens luisteren naar: ‘Jukein’ daar is dat duidelijk te horen.
Variatie is er voldoende te bespeuren op het album de mix van blues en jazz komt hier wel degelijk goed uit de verf. Je moet er liefhebber van zijn, dat wel natuurlijk maar het klinkt wel fraai.

Enkele nummers op het album gaan erg diep en gaan onder je huid zitten zoals het magistraal uitgevoerde ‘Pastorale’. Klinkt heftig en je moet toch wel goed in je schoenen staan om dit te beluisteren. Perfectionisme voert hierbij de boventoon en laat horen hoe ‘klein’ Ronnie Earl kan spelen.

Wat de muziek van Ronnie Earl aangaat mag je me zeker niet als objectief betitelen. Maar toch durf ik gerust te stellen dat dit een album van hoog niveau is met juweeltjes van songs erop. Oud en nieuw afgewisseld met ruime variatie in stijlen echter voor sommige songs geldt toch wel dat ze zwaar overkomen.