logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

The Town Crier – Robert ‘Top’ Thomas
(Wild Roots Records CD2013)

Rober-top-thomasMaakt onbekend ongeliefd?.... Dat spreekwoord gaat alleen op als je het album niet hebt beluisterd. Maar als je het album maar een keer in je speler hebt laten ronddraaien kun je het spreekwoord schrappen.

Robert ‘Top’ Thomas wil je leren kennen en gegarandeerd dat je internet op duikt om meer van hem te weten te komen. Dan kun je lezen dat hij als gitarist/zanger op albums heeft meegespeeld van “Lazy Lester”; “The King Snake All Star Revue” en de band Smokehouse heeft opgericht.
Als je goed je best hebt gedaan staat ondertussen ook al zijn album te draaien en heb je al kennis kunnen maken met zijn muziek. Een stijl die hijzelf omschrijft als Florida Swamp Blues, een combinatie van Louisiana Swamp en Delta roots beïnvloedt door Muddy Waters; Lazy Lester en Jimmy Reed.
Redelijk snel kom je tot de conclusie dat er enkele fraaie nummers op staan. Sommige nummers klinken zoals ‘Watermelon Slim’ maar dan wel met een Robert ‘Top’ Thomas identiteit. Daar bedoel ik mee dat het iets soepeler en minder rauw klinkt.

Met het eerste nummer neemt hij je mee op reis naar de Mississippi in de track ‘Mississippi Quickie’. Met een leuke intro en een vette boogie die tevens Stephen Kampa op de bluesharp introduceert hobbel je zo van het ene naar het andere nummer.
Robert krijgt op het album ook medewerking van enkele gastmuzikanten zoals: Victor Wainwright die onder meer op het nummer ‘Bad Seed’ naast Robert de zang voor zijn rekening neemt maar ook de piano.

Harmonicaspeler Brandon Santini speelt mee op het nummer ‘Blues Grass’ en ‘Daddy’s Gone’.
Samen met Stephen Dees, die onder meer als gitarist en bassist meespeelt, heeft hij het nummer ‘What’s  The Matter Ma?’ geschreven. Een akoestisch nummer dat je wel degelijk mee neemt naar de delta. Het klinkt lekker old school, akoestische gitaar, slide en klagend stemgeluid. Daarnaast een tekst die nog jaren lang van toepassing kan zijn, zeker nu in deze economische malaise waarin we zitten.

Iets vrolijker gaat het toe op het uptempo nummer: ‘YeeHaw Junction’, dat zet je weer gelijk op het goede been met als voordeel dat je het nummer ‘What’s The Matter Ma?’ snel achter je kunt laten.
En wat te denken van de boogie ‘Daddy’s Gone’ alsof hij blij is dat zijn vader pleite is. Met een sneltrein vaart scheert het nummer aan je voorbij terwijl de stem en de slepende harp je bij blijft. Daarna de titeltrack als een na laatste nummer van het album. Wat we het hele album al gemerkt hebben, die rotsvaste saamhorigheid van de muzikanten, wordt hier nog eens stevig aangedikt. De sound staat als een huis en ieder krijgt de kans zijn eigen ding te doen zonder dat het afbreuk doet aan de muziek en aan dit nummer. 

Dertien nummers lang het publiek te kluisteren aan je muziek is beslist geen sinecure maar met deze smeuïge en volvette ‘Florida Swamp Blues’  is dat geen enkel probleem. Het lijkt wel of je iedere keer iets nieuws of iets anders hoort. Keer op keer als ik het album beluister hoor ik nieuwe dingen die het beluisteren waard maken.
Conclusie? We kennen nu Robert ‘Top’ Thomas en zijn muziek en dat valt in verrekt goede aarde moet ik eerlijk bekennen. Graag wat meer van deze gast s.v.p.