logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Gotta Keep Rollin’ - Rob Stone
(VizzTone)

Tekst: Huub Houben

Rob-StoneVerliefd worden op de blues en dan mogen spelen met Jerry Portnoy, jaren lang in de band van Muddy Waters. Het is een droom die nog mooier wordt als Sam Lay hem vraagt om in zijn band plaats te nemen. Dat de drummer van oa Little Walter en Muddy Waters dat vraagt moet al een bevestiging zijn van het enorme talent wat in Rob Stone schuilde.

5 Jaar lang leert hij de kneepjes van het vak in Sam Lay’s band want die kans heeft hij uiteraard niet aan zich voorbij laten gaan. In 1998 was de tijd rijp voor een eigen band “Rob Stone & the C-Notes” met oa gitarist Chris James en bassist Patrick Rynn, ook nu weer zijn vaste kompanen als het om schrijven van nummers gaat. Met als hoogtepunt in 2010 de CD “Back Around Here”. Foutje, het hoogtepunt ben ik nu aan het beluisteren, de nieuwe CD “Gotta Keep Rollin”.

Met een uitgebreide keur aan artiesten is het Rob Stone gelukt om (weer) een dijk van een Cd te maken waar hij tussen alle grote mannen met verve overeind blijft. Het rauwe harmonicaspel¬† gecombineerd met zijn prettige stem zorgen hier wel voor. Heerlijke Chicago blues van het begin tot het einde, nummer 11 (een eigen kijk ¬†op het leven op de Blues Highway) op de CD zegt het eigenlijk al ; “Blues Keep Rollin’ On”.

Yes, the Blues Keep Rollin’ On, vanaf de start met “Wait Baby” van Johnny Jones, tot aan het swingende “ Not No Mo’” is het genieten van 7 eigen nummers en enkele (5) mooie covers van oa. Willie McTell (Cold Winter Day) en Sonny Boy’s “Wonderful Time”. Maar ook genieten van de piano (David Maxwell & Henry Gray) , van de huilende gitaren (John Primer & Chris James)en de scheurende harmonica en de rauwe vocalen van Rob Stone zelf. Master Blaster Eddie Shaw, sinds kort opgenomen in the Blues Hall of Fame, blaast een storm bij elkaar op “Anything Can Happen” en op “Move Baby Move”.

Vizztone Records heeft met Rob Stone een grote vis aan de haak geslagen, eentje die ze maar goed moeten koesteren want als je zo’n debuut album voor je nieuw label uit kunt brengen dan mag je heel erg trots en blij zijn.
En wie nog veel blijer is; de liefhebber van de Chicago Blues, die wordt met dit album op zijn wenken bediend en daarbij ook nog enorm verwend.
Want CD’s van deze klasse zijn er (te) weinig.