logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Profile - Rachelle Plas
(RP2012001)

Tekst: Huub Houben

rachelle-plasEen nagenoeg onbekende mondharmonica speelster zou Europa gaan veroveren als Napoleon in zijn beste dagen. Vanuit Frankrijk zou een Rachelle Plas komen opzetten die de blueswereld omver zou blazen. De vrouwelijke equivalent van Jason Ricci, bij deze stelling kun je sowieso al vraagtekens zetten gezien diens performance of bestaat er misschien ook nog een mannelijke equivalent? Zou mooi zijn.

Terug na Rachelle Plas, waar we na het beluisteren van de de CD “Profile”  deze vergelijking gelijk van de tafel vegen. Want waar Jason Ricci uitblinkt in originaliteit en een eigen stijl heeft ontwikkeld, daar blijft Rachelle Plas ver bij achter. Maar wat mag je verwachten van een dametje van 21 - als je het hoesje bekijkt  zou je haar nog veel jonger schatten-  die net haar eerste CD heeft afgeleverd.
Ze was vice wereldkampioen bij  de jeugd 2010 in Judo, waarna een opmerkelijke overstap van de tatami naar de bluespodia volgde.

Vanaf haar 5de speelt ze al mondharmonica en blijkbaar verschaft dat haar zoveel plezier dat ze in de muziek meer perspectief ziet dan in Judo. In deze sport kan ze zich niet heel veel meer verbeteren in het blueswereldje komt ze echter net kijken. En progressie kan ze nog boeken, dat is zeker. Haar live optredens mogen dan onderhoudend en boeiend zijn volgens de insiders, daar is op dit album niet veel van terug te vinden. Als ik haar debuutalbum in een woord zou moeten omschrijven dan is dat “voorzichtig”. In het openingsnummer en titelnummer “Profile” laat ze horen dat de zeker wel de potentie heeft om uit te groeien tot een van de weinige dames die het hebben gemaakt in het wereldje van de mondharmonica speelsters.

De daaropvolgende nummers “Fire Look” en “Advices” zijn te tam al probeert Michael Joussein met de trombone de zaak nog vlot te trekken. “Killer” gaat weer steviger gevolgd door het luie ”Fizzy”, toch blijft de CD voorkabbelen zonder ergens te versnellen en uit de bocht te vliegen. De begeleiding blijft vooral op de achtergrond wat toch wel af en toe jammer is, Rachelle Plas moet de kar blijven trekken en dat lukt niet echt ondanks haar sportieve verleden.  “Back in the 70’s” levert ook geen verrassende wending op al horen we hier  wel wat steviger gitaarwerk van Antoine Dijol. Het instrumentale “Crossover” met zijn Clapton opening is veelbelovend maar zakt dan ook weer weg.  In “How Dare You” laat ze haar onmiskenbaar talent nog eens horen maar de CD redden lukt niet meer, daar is het me toch allemaal wat te vlak en gladjes voor.

Het valt natuurlijk niet mee om op zo’n jonge leeftijd als nieuwkomer je plek te veroveren in het doorgaans door mannen geregeerde blueswereldje. Vooralsnog zal Rachelle Plas het nog moeten hebben van haar live optredens. De energie van het podium op CD zetten zal een volgende stap voor haar moeten zijn.