logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Blues ’65 – Otis Grand
(Maingate RecordsCDA103)

Blues-65-Otis=-GrandBeïnvloedt door de bluesmuziek uit de jaren zestig en alles wat zich in die periode afspeelde is voor Otis Grand de reden geweest om het album: “Blues ‘65” uit te brengen. Een album met als basis de sound van mensen als B.B. King uit die periode.

Met een vette blazerssectie en de hulp van onder meer: Sugar Ray Norcia en Monster Mike Welch ligt er nu een strak album in mijn speler.
En wat komen we zoal tegen op “Blues ‘65”?
In ieder geval dertien nummers verdeeld over eigen werk en covers. Met daarbij toch wel verrassende covers zoals de door Charlie Rich geschreven songs: ‘Who Will The Next Fool Be’ en ‘Midnight Blues’ met daarop puntige gitaarlicks van Otis en een lekker stemgeluid van Sugar Ray. Deze neemt op diverse songs ook de bluesharp voor zijn rekening.

En wat te zeggen van Joe Babcocks song ‘I Washed My Hands In Muddy Waters’ wat we ook kennen van Buck Owens. Een country-song omgebogen naar een bluessong gemixt met gospel en r&r invloeden. Heel iets anders als ik ken van de country-uitvoeringen maar wel lekker vet klinken. Mede ook door de blazers die daar debet aan zijn en natuurlijk hier niet weg te denken de bluesharp van Sugar Ray. Maar ook mag ik zeker niet vergeten de geweldige drumpartijen van: Neil Gouvin, deze is toch ook wel bepalend voor de sound op deze track.

Verrassend vind ik wel de zang van Brother Roy Oakley op het nummer ‘Please Don’t Leave’ een beetje Westcoast, een beetje soul en weer die voortreffelijke blazers. Een prachtig nummer van een onbekende componist. In deze versie zal het nummer toch wel blijven bestaan. Na Sugar Ray op ieder nummer te horen is dit toch wel een goed gekozen afwisseling.

We hebben het alleen maar gehad over de uitvoeringen van de geselecteerde covers dat neemt echter niet weg dat het eigen werk van Otis Grand daar voor onder doet. Absoluut niet, enkele nummers steken zelfs met kop en schouders boven de covers uit. Een voorbeeld daarvan is bijvoorbeeld: ‘The Shag Shuffle’  waarop we dan op gitaar Monster Mike Welch tegenkomen. En mensen… dat is toch wel even kicken. Een virtuoos op gitaar zo mag je hem zeker omschrijven. Overigens komt hij ook nog terug op het afsluitende nummer: ‘Baby Please’, ook geschreven door Otis Grand.

Het zou vreemd zijn als er geen compositie van Sugar Ray voorbij zou komen, dus als nummer elf op het album komen we ‘Warning Blues’ tegen. Vette dampende blues met alle ingrediënten die wij ‘normale’ mensen onder blues menen te moeten schuiven. Piano; stevige gitaarlicks, bluesharp en een warme blues stem en dan nog het nummer heel ‘sluimerig’ bijna loom spelen…. Ja… ook daarvan gaan bij mij de haren rechtop staan. Dan maar meedoen met de grote meute… maar het is gewoon een strak nummer.

Vermeldenswaardig vind ik zeker de cd-cover of liever gezegd het booklet. Daarin staan diverse wetenswaardigheden in die zich in die roerige zestiger jaren hebben afgespeeld in de politiek, in de maatschappij en in de muziek. Dat alles opgesmukt met bloemetjes als in de flowerpower tijd.

Slot conclusie:
“Blues ‘65” is een fraai album met een mooie combinatie van diverse instrumenten. Samengevoegd levert dit enkele bijzonder warme songs op. Verrassend?... hmwaaa…. niet bepaald maar gewoon lekker om te beluisteren.