logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Big Easy – Mr. Boogie Woogie
(Firesweep Records  FR2013-23)

Tekst: Harm Lutke

mr-boogie-woogieIedere grote stad heeft zo zijn eigen bijnaam of wordt afgekort of verbasterd. New York is bekend als the Big Apple, San Francisco wordt Frisco genoemd en Philadelphia wordt Philly. Zelfs een plaatsje als Schaesberg (gem. Landgraaf) kan niet achter blijven en is in de omgeving bekend als d’r Sjeet.

Heb je het over ‘The Big Easy’ dan wordt daar New Orleans mee bedoeld, een naam die zijn oorsprong vindt in de gemoedelijkheid van de inwoners. Het is ook de geboorte en woonplaats van een van de grootste rhythm ‘n blueszangers/pianisten aller tijden: Fats Domino.
Hij is de rode draad en de link die gelegd kan worden met de titel van dit album, want Mr. Boogie Woogie – Eric-Jan Overbeek voor vrienden- is al sinds hij de eerste toetsen indrukte een grote fan van Fats en brengt regelmatig een eerbetoon aan de inmiddels 84 jarige oude meester.
Daar is hij zeer succesvol mee en dat stelt hem in staat om 3 maanden per jaar naar ‘The Big Easy’ af te reizen voor optredens.

Op deze cd brengt hij dan ook een ode aan de stad en zijn bekende inwoners of zij die daar geboren zijn zoals: Randy Newman, Allen Toussaint, Dr. John en uiteraard Fats Domino.
Je zult op 'Big Easy' dan ook geen eigen werken tegen komen, maar wel eigen béwerkingen van o.a. ‘Have You Seen My Baby?’ (Randy Newman) en bijvoorbeeld een prachtige medley van songs van Allen Toussaint met ‘Mother in Law’, ‘Working in a Coal Mine’ en ‘Certain Girl’.
Voor de productie werd niet op een centje gekeken en werd er aardig wat koperwerk ingehuurd met maar liefst 3 tenor saxen (Bart van Ballegooijen, Johan van Liempt en Arnoud de Graaff), 2 trompetten (Harm van Oss en Jasper Aubel) en een baritonsax (Koen Schouten). Een heel goede keuze! Zij zorgen niet alleen samen met de vaste ritme sectie (Frank Duindam - drums en Harm van Sleen - bas) voor de drijvende kracht en het volle geluid, maar komen allen ook aan bod met scherpe, scheurende solo’s. Dat kan ook gezegd worden van de gitaristen Marcel Schuurman en Chris “C” Clemens die op dit album hun medewerking verlenen. Een top selectie aan muzikanten en dat loopt zo maar hier in Nederland rond.

‘In The Wee Wee Hours’ en het instrumentale ‘Fats Frenzy’ zijn eigenlijk de enige echte boogie woogie nummers en hierop doet Mr. Boogie Woogie zijn naam alle eer aan als hij zijn vingers over de toetsen laat galopperen. In 2010 won hij al eens de Dutch Blues Award voor beste pianist en gezien het vingervlugge werk dat hij nu weer ten toon spreidt mag het geen wonder heten dat hij ieder jaar weer tot de genomineerden hoort.

Op ‘Whiskey Heaven’ lijkt het of Fats Domino zelf zingt, zo akelig dicht benaderd Mr. BW het stem geluid van zijn idool. Dat is trouwens op meerdere nummers het geval.

‘Mardi Grass in New Orleans’ swingt de pan uit en ‘Your Cheatin’ Heart’ (Hank Snow) krijgt een dusdanige Fats bewerking mee dat er nog maar weinig van het origineel over blijft.
‘I Allmost Lost My Mind’, begint met een bluesy piano intro en soepel sax spel, maar eindigt gaande weg in een bigband uitvoering als de blazers het heft in handen nemen tijdens de solo. Prachtig van opbouw.

Het is moeilijk om een hoogtepunt aan te wijzen, dat zou op een kwestie van smaak uitdraaien, dus laat ik dat maar achterwege.
Ik kan alleen maar concluderen dat ‘Big Easy’ in mijn beleving een verrassend goede, bijna on Nederlandse productie is, die niet alleen geliefd zal zijn bij de liefhebbers van scheurende saxen, maar het is ook een cd die de ‘ouderen’ onder ons, die opgegroeid zijn met Jerry Lee Lewis, Fats Domino en meer van die mannen, goed zal bevallen.
'Big Easy' is bijna 52 minuten pure nostalgie in een nieuw jasje!