logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Blues In My Soul - Lurrie Bell
(Delmark 829)

Tekst: Huub Houben

lurrie bellLurrie Bell is slechts een jaar ouder dan de schrijver van dit artikel maar heeft heel wat meer ontberingen doorstaan, verslaafd aan van alles, dakloos, 2 dochters, zijn vrouw en vader overleden. Ondanks deze tegenslagen heeft hij na enkele jaren droogte toch weer de passie gevonden om zich weer  met volle overgave op zijn muziek te storten, na “The Devil Ain’t Got No Music” (2012) kwam toch weer snel een nieuwe CD met de titel “Blues in My Soul”.

Natuurlijk, de blues is Lurrie Bell en Lurrie Bell is de blues. Het kan bijna niet anders als zoon van de legendarische harmonicaspeler Carey Bell waarmee hij al op 8 jarige leeftijd op de bühne stond. Hij vond in de jaren 70 zijn eigen weg veelal als gast-gitaris, later vormde hij zijn eigen band.

Nu anno 2013 keerde hij terug naar Delmark met “Blues in My Soul” als resultaat. Naast de soulvolle stem van Lurrie en zijn geweldige gitaarspel horen  we Roosevelt Purifoy op piano en orgel, Melvin Smith op bas, Willie Hayes op drums en Matthew Skoller op harmonica. We krijgen we een portie onvervalste Chicago-blues voorgeschoteld zoals die een halve eeuw geleden gemaakt werd waarbij iedere bluesliefhebber zijn hart kan ophalen. Uit 200 nummers maakte Lurrie Bell een selectie om uiteindelijk op  14 songs uit te komen . 11 Covers  uit het rijke Chicago verleden en 3 stuks uit de eigen pen.

En het is genieten, als voorspel krijgen we T-Bone Walker’s “Hey Hey Baby en al snel komen we  tot een langdurig hoogtepunt met het geweldige (eigen) slowblues “Blues in My Soul” en de uitvoering ”I Feel Good” van  Big Bill Broonzy bevestigd wat in de titel wordt gezegd. Dan komen enkele klassiekers voorbij,  te beginnen bij  Junior Wells’  (About the Break Of Day of Early in the Morning als u wilt). Tussen de  Jimmy Rodgers nummers“Going Away Baby” en “My Little Machine” brengt Lurrie Bell met “24 Blues”een eerbetoon aan Magic Slim aan wie deze CD is opgedragen. Het blijft boeien met Little Walter en T-Bone.

Bij een voorspel en hoogtepunt hoort natuurlijk ook een naspel, te beginnen bij  “Just the Blues” (Eddie Boyd) en bij het 3de eigen nummer “ South Side to Riverside”  (met een blazerssectie) kunnen we relaxed achterover leunen. Het is nog nagenieten van “It’s Too Late” en in de afsluiter van Otis Spann “Blues Never Die” kunnen we ons helemaal vinden en onderdompelen.

Na ruim een uur in hogere sferen te zijn geweest  mag je veronderstellen dat je verzadigd  bent. Geen denken aan, dit kleinood nodigt alleen maar uit voor nog een keer …