logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Can’t Go Home – King Of The World
(King Of The World1302)

king-of-the-worldVier man sterk, vier topmusici, vier ervaren rotten die samen “King Of The World” vormen. Het kwartet: Govert van der Kolm; Fokke de Jong; Ruud Weber en Erwin Java vormen samen deze nieuwe  sterke Nederlandse bluesformatie.
Met hun optredens in het land timmeren ze goed aan de weg en hun debuutalbum “Can’t Go Home” heeft daar een stevig deel aan.

Het album begint erg sterk en veelbelovend met het nummer ‘Bluesified’. Een mooie op de blues gestyled nummer van Ruud Weber. Daarna zakt het bluesy geluid enigszins weg en dat vind ik dan een gemis.
Het gitaarspel van Erwin Java, dat veelvuldig de hoofdrol vertolkt, is zondermeer prima maar ik mis toch het ‘echte’ bluesgeluid zoals op ‘Bluesified’. Daar staat wel tegenover dat we nummers voorgeschoteld krijgen die wat van het blues pad afgaan en enige funky-invloeden hebben. Het klinkt lekker vol en goed maar ik heb er iets minder mee dan met de blues. Maar het zit verdorie wel hartstikke fraai in elkaar hoor. En je hoeft uiteindelijk niet van deze muziek te houden om hun muzikale kwaliteiten te waarderen.

Een ander opvallend nummer is het rock and roll getinte: ‘Gone Gone Gone’ met daarbij een sterke intro op toetsen van Govert. Waardoor het R&R gevoel nog meer wordt versterkt en dat nog eens vet aangedikt in het verloop van dit eigen werk.
Of neem: ‘Mr. Big Shot’ een layback nummer waarbij het begin me doet denken aan de fraaie veertiger en vijftiger jaren ‘small big bands’ sound en dan overgaat op een hogere versnelling en meer soul krijgt. Zo gaat het ruim drie en een halve minuut door en misschien dat een blazerssectie hier nog meer van dienst had kunnen zijn.
Een van de mooiste nummers op het album is naar mijn smaak ‘Learn How To Cry’. Let daarbij eens op hoe ‘klein’ en ingetogen de mannen kunnen spelen. Vooral Govert en Erwin zijn daar bijna fenomenaal in.

Wat ik bijzonder fraai vind klinken op het album, buiten het gitaarspel van Erwin is het rustige stemgeluid van Ruud Weber. Een stem die mooi in balans is en zuiver klinkt. Zijn er betere zangers, zeker, zijn er ook een dergelijk rustige en strakke zangers? Weinig, heel weinig en in dat groepje dat op dit niveau werkt daarvan is Ruud Weber ongetwijfeld er een van. Daarbij mag ik zijn baskwaliteiten niet vergeten, zelfs Snowy White weet beide kwaliteiten in zijn band uit te buiten en dat bedoel ik in positieve zin.

Dat Fokke de Jong (Normaal) hier nog strakker drumt dan bij Normaal vind ik niet verrassend. Ik heb namelijk het idee dat hem dit gewoonweg beter ligt. Maar zoals gezegd: dat idee heb ik daarvan. Govert van der Kolm ken ik al jaren en zie hem ook heel graag spelen dus dat hij op dit niveau speelt is niks nieuws voor mij. Maar ook hij heeft er plezier in zoals ik meermaals op het podium heb mogen beleven.
Dat we hier dan ook te maken hebben met ras muzikanten die ieder voor zich hun kwaliteiten op dit album kunnen etaleren is wel duidelijk.
Het overgrote deel is eigen werk van vooral Ruud Weber, dat aangevuld is met enkele covers zoals: ‘Let’s Go Get Stoned’ van Ashford and Simpson en ‘Broke and Lonely’van Johnny Otis en Johnny Guitar Watson of ‘She’s A Burglar’. Erg fraai vertolkte covers waarmee het kwartet nog meer zijn kwaliteiten weet te onderstrepen.

“Can’t Go Home” is misschien geen verrassend debuutalbum maar wel een album met daarop dertien kwaliteits nummers vertolkt door bijzonder interessante hoge school muzikanten. Dat mag gerust gesteld worden, ondanks dat ik niet van alle nummers een hoge pet op heb.