logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Long Walk Home  - Kevin Selfe
(Delta Groove Music DGPCD157)

Kevin-SelfeIn de States is Kevin Selfe lang niet zo’n onbekende als bij ons. Over de grote plas heeft hij al enkele cd’s opgenomen met de band waarin hij destijds speelde: Fat Daddy Band en in 2002 stond hij met hen in de finale van de IBF in Memphis.  Met zijn eigen band Kevin Selfe and The Tornadoes scoorde hij diverse awards als: ‘traditional blues act of the year 2010, 2011 en 2012.  In 2011 voegde zich drummer Jimi Bott bij de band  en zijn geluidstudio is ook de plek waar het debuut-album van Kevin Selfe voor het Delta Groove label tot stand is gekomen.
“Long Walk Home” is de titel van dit album waarop Kevin elf  zelf geschreven songs bijeen heeft gebracht. Samen met zijn eigen band en zijn bluesmaatjes zoals: Doug James; Allen Markel; Gene Taylor en Mitch Kashmar is deze productie tot stand gekomen.

Dit alles levert een mix op van Westcoast; Chicago en Delta Blues van het reinste soort. Met andere woorden mooi gevarieerd en goed geluisterd naar oude grootheden in de personen van Elmore James, Muddy Waters en Howlin’ Wolf. En dat kun je horen op: ‘Last Crossroad’ en ‘The Blues Is My Home. Warme stem met rauwe kantjes en boogie-gitaar afgewisseld met slide. De muziek van deze grootheden is ook de aanzet geweest voor het starten van Kevins muzikale carrière in de blues.
Eerlijk is eerlijk dat is hem met dit album duidelijk gelukt en je kunt ook horen dat hij er plezier aan heeft.

Luister maar eens naar het nummer met de bijzonder geinige titel ‘Duct taped On My Soul’ . Westcoast pur sang of zoals west-coast moet klinken. Een uitstekende blazerssectie achter zich maar meest opvallend is toch wel zijn warme stem. Die zich keer op keer met  buitengewoon gemak aan de muziekstijl aanpast.

Of neem ‘Mama Didn’t Raise No Fool’ met op de harp Mitch Kashmar en Doug James op de bariton sax. Een swingend uptempo nummer dat door het slepende en moddervette ‘Moving Day Blues’ wordt opgevolgd. En net zoals op de openingstrack neemt ook hier Gene Taylor de toetsen voor zijn rekening.  Hij kan gerekend worden tot een van de beste blues pianisten van dit moment.
Na vijf van de elf  nummers beluisterd te hebben is het nog steeds verrassend wat ik beluister. Weinig herhalingen maar iedere keer weer iets anders iets nieuws zodat het album ook aantrekkelijk blijft om te blijven beluisteren.

Op ‘Dancing Girl’ hoor ik Mitch Kashmar met zijn frisse stem zingen, een bluesstem met soul tintje.  Mooi om te horen op dit album maar zeker ook live.
Een absoluut hoogtepunt op het album is voor mijn smaak: ‘Midnight Creeper’. Een temperamentvol nummer met driftige gitaarpartijen bijgestaan door Jimmi’s felle drumpartijen. En dan die stem, die stem die haast griezelig klinkt maar exact de juiste intentie aan dit nummer geeft.
Als je de titel leest ‘Too Much Voodoo’ verwacht je een onheilspellend bluesnummer. Niets is echter minder waar. Je hoort een soulvolle warme stem en het ritmische drumgeluid in combinatie met de orgel levert dit een heel aparte sound op. En bij nader inzien mag je dit ook gerust als een hoogtepunt noemen.

“Long Walk Home” is een fraai album dat beslist indruk zal maken en niet alleen bij de bluesliefhebbers. Kevin Selfe heeft de unieke combinatie van goede zanger, goede componist en goede gitarist. Een combinatie waarmee niet veel muzikanten zijn gezegend op het niveau als van Kevin.
Dit debuut bij Delta Groove verdiend een absoluut vervolg en ik ben ervan overtuigd dat die er ook zeker zal komen.