logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Sweet Spirit-Kelly Richey
(Sweet Lucy Records)

Tekst: Harm Lutke 


kelly-richey ,,Wat mag dit nu weer voor muziek wezen?” denk ik als mijn blik valt op de hoes van 'Sweet Spirit', een cd van een zekere Kelly Richey, wederom iemand waar ik nog nooit van gehoord had. De titel doet zweverig aan en de afbeelding op het hoesje doet ook al vermoeden dat er straks sitar en gong geluiden uit mijn speakers zullen komen. Op de binnenkant kom ik een foto tegen van-hoe zal ik het zeggen-een doorsnee huisvrouwtje, zoals er honderdduizenden op deze aarde rondlopen. Je kent ze wel, brilletje op van een opticien waar alles anders is en een kapsel dat onderhouden wordt door een huis aan huis kapper die door het vele beunen al jaren niet meer aan bijscholing toegekomen is. Het draagt er niet echt aan bij om met enthousiasme de schijf in mijn speler te stoppen.
Maar wat kan een mens zich toch vergissen! ,,Don’t Judge a book by his cover” heeft ooit eens een wijs mens gezegd en dat is met cd hoezen net zo. Dat wordt mij meteen duidelijk als ik door stevige riffs verwelkomd wordt op 'Feelin' Under' en ik spring van schrik een meter achteruit als een rauwe stem mij ,,Knock me down” toe roept.
Een stem die mijn haren recht overeind doet staan en al die andere rauwe strot diva's tot Wiener Sängerknaben degradeert! Wow!
Alleen al voor dit nummer zal de repeatknop niet tot rust komen, maar dat geld voor meer nummers, want dit is wel een van de beste bluesrock cd’s die ik de laatste tijd gehoord heb.
Kelly is niet alleen rauw van stem, maar ook rauw qua gitaarspel waarin je meteen de adoratie voor Jimi Hendrix en Stevie Ray Vaughan herkent. 
Kelly Richey blijkt -volgens de firma Google- een Amerikaanse (Cincinnati, Ohio) bluesrock gitariste/zangeres te zijn die al meer dan 30 jaar aan de weg timmert. Het podium deelde zij al met grootheden als Albert King en Lonnie Mack en in de lange rij waarvoor zij mocht openen, kom ik namen tegen als: Joe Cocker, Johnny en Edgar Winter, George Thorogood, Warren Zevon, James Brown en Walter Trout.
Helaas meldt Google ook dat zij niks liever doet als optreden, maar een gruwelijke hekel heeft aan touren. Dat maakt de kans dat we haar met haar bandleden Freekbass (bas) en Jyn Yates op de trommels (die overigens niet op dit album meespeelt, Robby Consenza zit achter de drumkit), ooit in ons landje zullen zien uiterst klein en zullen we het met deze cd moeten doen en dat is verdomd jammer, want deze cd kenmerkt zich door een live-feel.
Dit 15e(!) album bevat voornamelijk heerlijke, eerlijke bluesrockstampers als ‘Leavin’ It All Behind’, ‘Something’s Going On’, ‘Fast Drivin’ Mama’ en ‘Hard Workin’ Woman’ (autobiografish?) en het ruige ‘I Went Down Easy’ en ‘One Way Ticket’.
Er wordt natuurlijk ook wel eens gas terug genomen zoals bij ‘Risin’ Sun’ en de bijna ballad ‘Dyin’, maar na het mellow ‘Everybody Needs A Change’ wordt het pedaal weer flink ingetrapt met ‘Fast Drivin’ Mama’.
Na iets meer als 31 minuten zit de draaibeurt er op, dat is kort en er blijft veel onbenutte plaats op het schijfje over, maar de gebruikte groeven zijn de aanschaf meer dan waard.