logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Forever Blue – Kees Dusink

Tekst: Wil Wijnhoven

Kees DusinkEen volledig album volspelen met instrumentale gitaarmuziek was erg hot in de zestiger jaren met bands als The Shadows, The Ventures, The Jumping Jewels en The Spotnicks. Tegenwoordig is het een uitzondering als er zulke releases op de markt komen. En als er van deze categorie al wat op de markt komt dan kun je er gif op innemen dat het goed is.

Zo is dat ook het geval met “Forever Blue” het muzikale kindje van Kees Dusink (12BBB). Samen met: Willem van der Schoof op toetsen; Robin van Roon, harp, Frans Ogier, drums, Bas Buis, basgitaar en Bas Mali, gitaar heeft hij “Forever Blue” live ingespeeld zonder ook maar in te dubben en er tien voortreffelijke nummers op gezet.  Verdeeld over covers van Peter Green dat afgewisseld wordt met eigen werk. Overigens zijn negen van de elf nummers door hem zelf geschreven.
Dat een van zijn grote voorbeeld Peter Green is mag welhaast bekend zijn maar als ik het eigen werk van Kees naast dat van Peter Green leg moet ik zeggen dat hij ontzettend goed heeft opgelet.

Maar laat ik nu eens beginnen met de titeltrack ‘Forever Blue’. In ruim zeven minuten tijd ontspint er zich een grandioze mix van instrumenten die het nummer omtoveren, zo mag ik het wel omschrijven, tot een prachtige melodielijn.
Ieder nummer te beschrijven is haast ondoenlijk maar ik wil er toch enkele heel graag uitpikken om daar de spotlight op te zetten, zoals: Zijn uitvoering van ‘Albatros’ klinkt erg mooi en zuiver, een van Kees lievelingsnummers van Peter Green zo laat hij weten. En dat hoor je ook aan zijn interpretatie maar meer nog aan zijn spel.

Of  ‘Blues To The Bone’ waar Kees ook uitpakt op de slide en ons mee neemt op zijn blues trip die inderdaad tot op het bot gaat. Ook hier weer die gave combinatie van gitaar en drums. En ja hoor… hiervan krijg ik dus dik kippenvel.
Kees geeft aan dat hij een breekpunt zoekt in deze productie dat heet hij getracht te doen met: ’Slim Robins Boogie’ waarop Robin van Roon (Ex Dave Chavez Band) op de bluesharp meespeelt. Dat is hem goed gelukt met dit moddervette bluesnummer die natuurlijk nog eens vet aangedikt wordt door de bluesharp. Een buitenbeentje tussen de overige songs op het album maar wel op het juiste moment geprikt en Kees heeft gelijk, het vormt een breekpunt.

Ik mag wel van die langtrekkende ‘slow’ gitaarnummers, nummers die maar weinigen zo intens kunnen spelen als Ronnie Earl en dus ook Kees. Dat laat hij horen op: ‘Loads To Say’ waarop we ook Willem van der Schoof in een hoofdrol horen terugkomen. Vooral de intro van dit nummer klinkt erg spannend dat gaat dan over in het typische gitaargeluid van Kees’ gitaar. Volgens mij is het zijn Gibson Lucille waarmee hij het beste het geluid van Peter Green benaderd. En nu ik het toch over Peter Green heb, na ‘Loads To Say’ komt de tweede cover van hem: ‘Man Of The World’. Een heel mooi rustig nummer met alle ingrediënten van Peter en aangevuld met de muzikale ideeën van Kees. Zo krijg je dus een combi van Peter Green en Kees Dusink dat heel treffend en gevoelig uitpakt.

Een nummer dat ik beslist niet mag vergeten te beschrijven is: ‘Marian’, een nummer dat hij al speelde bij de 12 Bar Blues Band. Nu heeft hij het als instrumental op het album gezet. Ik vond het bij 12BBB al een emotioneel nummer, in deze vorm op “Forever Blue” dekt het nog meer de lading. Hoe is het mogelijk dat je zonder zang zoveel emotie in een nummer kunt leggen. Ik kan je het antwoordt daarop niet geven, daarvoor moet je toch bij Kees Dusink zijn. Of je investeert in dit meesterlijke album en je ondergaat al zijn muzikale emoties vanuit je eigen huiskamer of auto.

En ik ga nu niet eens zeggen welk het mooiste nummer van het album is want die keuze laat ik liever aan jullie luisteraars. Alhoewel ik zo wel mijn voorkeuren heb maar het is en blijft erg moeilijk om er nummers uit te pikken die mij aanspreken omdat ze mij eigenlijk allemaal iets doen.
“Forever Blue”  is een album naar mijn hart die me vanaf de eerste minuut tot de laatste minuut weet te boeien. Het wordt de komende vakantie een ware reisgenoot van mij…