logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Shiver & Sigh – Kara Grainger
(Eclecto Groove Records EGRCD514)

Tekst: Wil Wijnhoven

kara-graingerIngetogen en bedeesd maar wel met de nodige passie zingt singer/songwriter Kara Grainger haar album “Shiver & Sigh” vol. Het label Eclecto Groove geeft deze van oorsprong Australische muzikante de mogelijkheid zich met elf songs te etaleren. Ze maakt daarbij heel handig gebruik van alle professionele mogelijkheden en de muzikanten die aan dat label zijn verbonden. We horen op dit album onder meer: Kirk Fletcher en Jimmi Bot.

Misschien is Kara Grainger voor ons onbekend maar ze is zeker niet onervaren in de muziek. In Australië heeft ze met de band Papa Lips maar ook als soloartiest al enkele albums uitgebracht. En nu timmert ze in de States aan de weg als solo-artieste.
En het resultaat mag er zijn. Eigen werk wordt afgewisseld met covers. In no time kabbelen elf nummers aan je oren voorbij, heel rustig voort vanaf de openingstrack tot de sluitingstrack. Een ‘echte’ spanning wordt niet opgebouwd waardoor het album zich ook goed leent als achtergrondmuziek.  Dat doet niks af aan de kwaliteiten van Kara Grainger. Zij heeft een mooie warme stem en haar slide-techniek is bijzonder fraai. Strak en tot in de puntjes uitgevoerd net zoals haar zang maar alles heel rustig bijna langzaam. Ik hou van nummers die naar een muzikaal hoogtepunt toe werken, nummers die naar een apotheose toe gaan. Dat tref ik jammer genoeg hier niet aan en dat is misschien wel een gemis waar absoluut overheen te komen is gezien de songs die op het album staan.

Uiteraard staan er enkele nummers op die er bovenuit steken zoals het Mike Zito nummer: ‘Holding Out For Love’. Een pareltje vind ik het dat geldt ook voor de titeltrack waarbij zij alle muzikale kwaliteiten tentoonspreidt.
Regelmatig komt haar broer Mitch op de bluesharp voorbij en zorgt bij een nummer als ‘C’mon In My Kitchen’ voor een mooie bluessfeer. Maar daar beperkt zich niet haar stijl want van een beetje funk is ze niet vies zoals blijkt op het nummer ‘You’re The One’. Met saxofoon en trompet wordt dit nummer lekker opgepimpt zonder daarbij overdadig te worden.

Iets heftiger, een nummer dat je misschien wat door elkaar schudt, gaat het toe op ‘No Way You Can Hurt Me Now’. Uptempo met een piano-intro begeleidt door de saxofoon, Kara’s slide en haar intense stem zorgen bij mij voor een smile. Gewoon omdat ik in het begin heb geschreven dat de nummers voorbij kabbelen. Maar dit nummer is daar dan toch een uitzondering op. Schijnbaar valt hier alles als een puzzel in elkaar mocht dat nog niet gebeurt zijn in de andere songs.
Soms kan Kara ook heel zowel uit de hoek komen zoals je kunt horen op het nummer: ‘Shut Down’ maar als het nummer vordert komt daar weer die voortreffelijke slide bij. 

En ondanks dat de nummers voorbij kabbelen is het een prachtig album geworden met een fantastische muzikante die geweldig zingt en voortreffelijke slide speelt. Daarbij geholpen door fantastische muzikanten is deze release een absolute aanrader.