logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Jumpin’ Wit Junior – Junior Watson
(RRR10038)

Junior-Watson-Jumpin-Wit-JuniorEigenlijk moet ik mij zelf tien strafpunten geven. Misschien vraag je je af waarom dan wel? Heel eenvoudig, ik heb al een hele poos het album “Jumpin’ Wit Junior” van Junior Watson thuis liggen. Maar ben hem helemaal vergeten en nu ik het album beluisterd heb  kan ik me wel voor mijn kop slaan.

Dit is het derde solo-album van deze meestergitarist waarop hij vijftien nummers heeft gezet. Het geheel is geproduceerd door Bharath Rajakumar, 13 nummers, en Wally Hersom, 2 nummers. En volgens Junior Watson is de sound die hierop staat die hij in zijn hoofd heeft maar nog niet eerder op cd heeft uitgebracht.
Hij laat zich door diverse nummers bijstaan door diverse gastmuzikanten, zo komen we tegen: Gordon Beadle aka Sax Gordon; Bharath Rajakumar; Richard Innes en Fred Kaplan om er maar een paar te noemen zonder afbreuk te doen aan de andere gastmuzikanten.
Mooie maar dampende jump en swing blues van hoog niveau op een presenteerblad aangeboden te beginnen met ‘Butter Top’ en eindigend met ‘The Barn Burner’. Wat zich daartussen bevindt is kicken.

Probeer maar objectief te blijven als je liefhebber bent van deze sound en dan fan bent van zulke ‘grote’ muzikanten die ik live al diverse malen heb mogen zien en beluisteren.
Junior Watson is een van de betere bluesgitaristen die ik ken maar zijn zangkunsten mag hij van mij gerust achterwege laten. Hij zingt niet vals of slecht maar hij zingt zeverig en dat gaat mij op den duur toch iets tegen staan. Neem bijvoorbeeld eens het nummer:  ‘Stockyard Blues’ en in mindere mate ‘There’ll Be A Day’.

Met veel uptempo werk zoals de titeltrack laat hij het album wel swingen en hij durft ook geestige accenten te zetten zoals hij doet met het nummer ‘Bo-Nanza’. Jawel de tune van de welbekende westernserie uit de jaren zestig. Of neem het grappige ‘Beverly’s Hillbilly’ een mix van blues, reggae en country een combinatie die een lekker ritme oplevert.

“Happy Hoppy’ is een nummer die zijn titel alle eer aandoet want ik wordt wel blij van dit stukje muziek.

Junior Watson kan ook heel ‘klein’ spelen dat bewijst hij op het nummer ‘Dragnet Blues’. De zang daarop neem ik dan maar op de koop toe. Maar de combinatie van gitaar en piano is subliem uitgewerkt. Het gitaarspel is ragfijn en zo spits en je hoort geen haperingen in zijn spel. Om toch terug te komen op zijn zangstem die past hier uitermate goed bij.

En als dit intieme feestje voorbij is haakt hij er nog ‘Lucky Ticket’ achteraan, ingetogen en wat jazz-invloeden bepalen hier de sfeer. Het geeft ook de kracht weer van Junior Walker.

En om dan nog maar eens eventjes de spreekwoordelijke puntjes op de ‘i’ te zetten sluit hij het album af met een swinger, ‘The Barn Burner’ met daarop de voortreffelijke Sax Gordon op zijn tenorsax.

Ja… spijt als haren op mijn hoofd dat ik dit grandioze album over het hoofd heb gezien. Maar deze recensie maakt veel goed en nog meer het draaien van dit album in de auto en op mijn computer.
Sorry Junior… but I’am just a foolish dutchman, how can i forgotten this great album?