logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Don’t Give Up On Me – Josh Smith
(Cross Cut Records ccd 11105)

Tekst: Harm Lutke

Josh-SmithIn mijn cd speler vraagt de nieuwe ‘solo’ cd van Josh Smith “Don’t Give Up On Me” om mijn aandacht.
Ondanks dat Josh op 14 jarige leeftijd al zijn eerste cd uitbracht, valt hij bij mij in de categorie ‘Nooit van gehoord’ en daarmee zal ik waarschijnlijk veel muziekliefhebbers voor de schenen schoppen. Er komt echter wekelijks zoveel nieuwe muziek op de markt dat ik hierbij om verzachtende omstandigheden pleit. Dit zijn echter wel altijd de meest verrassende cd’s, omdat je niet weet wat je te wachten staat.
Wel ingelichte bronnen hebben mij ingefluisterd dat zijn gitaarspel veel weg heeft van dat van Gary Moore. Dat maakt nieuwsgierig en je gaat met een bepaalde instelling en hoge verwachtingen de eerste luistersessie tegemoet.  Die draait inderdaad uit op een verrassing.
De cd is bijna tot de rand gevuld met in soul gedrenkte rythm & blues.

Naast een prima gitarist blijkt Josh ook een begaafd songwriter te zijn, want alle 11 tracks op “Don’t Give Up On Me” vloeiden uit zijn pen. Voor de productie heeft hij kennelijk diep in den buidel getast want niet alleen het hoesje ziet er met prachtig fotowerk prima uit, ook voor de begeleiding heeft hij niet op een cent gekeken. Naast strijkers en blazers hoor ik als mijn oren me niet bedriegen zelfs een dwarsfluit. De lijst van muziekanten en andere medewerkers beslaat dan ook bijna een hele pagina van het booklet.

De meest in het oog springende naam daarbij is die van Kim Wilson die met zijn mondharmonica op “I’ve Allways Been” een stevig stukje meeblaast en een ideale sparringpartner blijkt te zijn met Josh zijn gitaarspel. 

Josh heeft een prima stem-een beetje gruizig-die voor dit werk gemaakt lijkt. Dat hoor je al gelijk op de opener “Bad Side”. Een nummer dat, als ik het zou moeten vergelijken, ergens tussen muziek van Gary Moore en Robert Gray in zit.
“Made For Me” is een lekker langzaam, swingend soulnummer met fraaie “orkeststraties”.

Op “That Ain’t Me” hoor je inderdaad invloeden van Gary Moore, mooi strak gitaar spel met een sensueel strijkje op de achtergrond.
Het strak groovende “No One But Me” roept een gospel sfeertje op, maar dan gespeeld door een swingende Big-Band.
Op dit album ook een instrumentaaltje. “Sneaky Joe Turner” klinkt voor mij als een tune van een of andere tv serie uit de zeventiger jaren. Op mijn netvlies zie ik the Love Boat uitvaren met Charlie’s Angels zonnebadend op het dek, terwijl the “A” team zich in de machinekamer in het zweet werkt, …maar ik dwaal een beetje af.

De hierna volgende soulvolle ballade “The Middle”, die maar liefst 7:18 minuten duurt, is voor mij het hoogtepunt van dit knappe album. Het is zo’n langzame schuiver waar je vroeger de dansvloer mee vol kreeg.
“That Ain’t Love”, het laatste nummer, is van een heel andere orde. Het is een stevige boogie die qua geluid een beetje kaal over komt, maar wat wil je als je bijna een uur naar een ‘Big- Bandsound’ hebt geluisterd.

Mocht Josh Smith tot nu toe aan mijn aandacht ontsnapt zijn, voorlopig blijft deze cd nog wel een tijdje binnen handbereik in de buurt van mijn cd speler liggen, want “Don’t Give Up On Me” lijkt bij iedere draaibeurt beter te klinken.
Als Joe Cocker ooit om nieuw materiaal verlegen zou zitten, dan zou ik hem aanraden om deze cd eens te beluisteren. Met zijn nóg soulvollere en door leeftijd gerijpte stem acht ik de oude meester wel in staat om een van deze nummers tot een hit te coveren.Prima album!