Wheels In Motion - John F. Klaver
(
Coast To Coast BV  CTC-2990661)

 
 
 
 
 

Tekst: Harm Lutke

Ben je nog op zoek naar een passend Kerstcadeau en je weet niet wat? Ren dan naar de cd zaak voor het nieuwe album van de John F. Klaver Band. Trotseer alle walgelijke versies van Kerstliederen die als muzak- een mooie naam voor muziek waar geen zak aan is- uit de boxen van de winkelcentra, liften en dergelijke schallen, want het loont de moeite! 

‘Coming Back For More’ was het laatste nummer op hun 2e cd met de gelijknamige titel en met ’Wheels In Motion’ lost hij deze belofte in. Dat de JFKB daarbij dezelfde muzikale weg bewandeld als voornoemde voorganger mag niet als een minpunt gezien worden, want je hoort op deze cd duidelijk progressie. Misschien komt dat doordat de band een wisseling qua bezetting ondergaan heeft, ik durf het niet te zeggen. Het geluid klinkt in ieder geval voller, vetter en de stem van John F. klinkt doorleefder, hetgeen een gevolg kan zijn van de vele optredens na het winnen van de Dutch Blues Challenge 2011. 

Rob Mostert werd op het Hammond B3 orgel vervangen door Bob Fridzema en aan hem de eer om met orgel klanken de titeltrack ‘Wheels in Motion’ te openen. Bob zorgt met zijn Hammond B3 voor de balans op dit album, maar gaat ook vaak een duel aan met het vlijmscherpe gitaarspel van John F.

Op ‘Dust’ horen we het bekende harp geluid van Big Pete – uitgeroepen tot beste harmonicaspeler 2011- die helaas maar op één nummer als gast mag fungeren, maar het is wel één van de nummers die mij het meeste aanspreekt. Op het daarop volgende ‘Devil Woman’ laat JF.K een frisse, los uit de pols, solo horen terwijl er voor Iris Sigtermans een hoofdrol weg gelegd is met haar basloopje in het stevige ‘Wrong Over Right’.

Romantisch als ik ben, reken ik de prachtige ballad ‘Peace Of Mind’ (waarvoor Rob Mostert toch nog even achter de Hammond B3 aangeschoven is) en de slow blues ‘Moment For Two’ tot mijn persoonlijke favorieten. Mocht je nog twijfelen waarom de John F. Klaver Band wederom in de race is voor de titel van Nederlands beste bluesband, dan nemen deze twee nummers alle twijfels weg.

Eric Dillisse, die drummer Martijn Klaver verving houdt het ritme lekker strak op het jazzy, swingende, instrumentale ‘Gimme Summo’. Voor het funky ‘Dynamite’ staat hij zijn stoeltje even af aan gastdrummer Evan Jenkins die in het dagelijkse leven bij Matt Schofield op de loonlijst staat. Nu deze naam toch valt kan ik meteen even vermelden dat het album twee covers bevat, waarvan het lekker swingende ‘I Told Ya’ afkomstig is van de hr. Schofield en ‘Give It Up’ van Amos Lee. Alle andere 10 nummers werden door John F. geschreven.

Meest opvallende song is toch wel ‘Secret Little Medicine’, dat country invloeden bevat en misschien daardoor best wel lekker in het gehoor ligt. Het tweede instrumentaaltje ‘Jam’ doet zijn naam alle eer aan en heeft inderdaad iets weg van een jamsessie.

Na 2 x luisteren -vaak heb ik een langere incubatie periode nodig om muziek op me in te laten werken- kom ik tot de conclusie dat dit album met blues, ballads, rock, funk, country, en hier en daar wat jazz-invloeden het beste is wat ik tot nu toe van deze band gehoord heb.

Ben erg benieuwd hoe zij zich nog verder ontwikkelen.
 

 

Home    Recensies