logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Play by the Rules - J.T. Lauritsen & Friends
(Hunters Records 0012013)

Tekst: Huub Houben (Bluestraffic)

jt-lauritsenDat Scandinavië goede bluesband heeft voortgebracht is voor de insiders geen geheim. Nog steeds worden we regelmatig verrast door onze Noors Europese vrienden en J.T. Lauritsen is de volgende in de rij. Niet dat hij nieuw in het vak is, verre van dat. Ruim 20 Jaar is hij al de frontman van de “Buckshot Hunters” (Arnfinn Tørissen: guitar, Ian Frederick Johannessen: guitar, Atle Rakvåg: bass, vocals &  Jon Grimsby: drums), de band waar ooit ene Vidar Busk deel van uit maakte.

Voor zijn 7de album toog JT naar Memphis om in de Ardent Recording Studio een aantal nummers op te nemen, de 2de sessie was dichter bij huis, in Oslo.
In zijn thuisland zette hij 7 nummers weg met zijn eigen band, in Memphis kreeg hij een keur van artiesten om zich heen, Billy Gibson (harp), Anson Funderburgh  (gitaar), Willie J. Campbell (bas) en Victor Wainwright (“Southern Hospitallity”) op piano.
En het mag gezegd worden , ze hebben er een lekker in het gehoor liggend album van gemaakt. Verwacht geen dampende mondharmonica of verschroeiend gitaarspel, headbangend door de kamer zul je ook niet gaan al mag je wel enkele keren wat swingen. Wat krijgen we dan wel?

Een gevarieerd album met invloeden uit de soul, de eerste song ”Everyday Will Be Like A Holliday”, is de gevoelige opener,  een nummer van William Bell, die in de jaren ’60 bij Stax Records furore maakte.

Dan wordt het weer wat rustiger met “Next Time” en met het titelnummer “Play By The Rules”, waar het prettige stemgeluid van JT Lauritsen heel warm aanvoelt of aanhoort.
Het 4de nummer is een cover, “Need My Baby” van Big Walter Hornton is een van de hoogtepunten, het opent met een duet op de mondharmonica tussen JT Lauritsen en Billy Gibson, later gevolgd door heerlijk werk op de Hammond en een solo op gitaar van Greg Gumpel.
“Memphis Boogie” is van de hand van Victor Wainwright en zoals de naam al doet vermoeden is het een Boogie, en wat voor een!! Hoofdrol en bijrol voor de piano, zonder het gitaar en accordeon werk te kort te doen. Fraai!

De rust keert weder maar niet voor lang. “Mathilde” is een vrolijke dans en tempo komt er echt in als hij naar Texas gaat voor “Find My Little Girl”, de “finishing touch” komt van Anson Funderburgh die ook op het volgende nummer de gitaar ter hand neemt.
 Melancholisch, treurig, neerslachtig, het zydeco nummer (of is het toch meer gospel) “Valley of Tears” heeft het allemaal. We naderen het einde van de CD met 2 stevigere nummers, “Eye Candy” neigt zelfs wat naar de bluesrock zonder daar in te geraken.
In de afsluiter “The Blues Got Me” mogen de Memphis Misphits  nog meezingen, het zijn echter alle bandleden die eventjes niets te doen hadden. De backing vocals die we eerder gehoord hadden van de dames Teresa James & Debbie Jamison klonken toch beter.

J.T. Lauritsen & Friend levert met deze gevarieerde CD een puike prestatie. Muziek voor naar te luisteren en om te genieten. Achter een glas wijn, voor de open haard, achter een goed boek. Je zult regelmatig opkijken en denken, wat klinkt dat lekker. En zo moet het.