twv0ogokciw 1f9d

logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

House in the Woods - Henrik Freischlader Band

Tekst: Harm Lutke

Henrik-FreischladerOp zijn nieuwe cd ‘House in the Woods’, gaat Henrik Freischlader vlijtig verder waarmee hij op ‘Still Frame Replay’ gestopt was. En waarom niet. Niet iedereen zal gecharmeerd zijn van zijn ietwat sombere stemgeluid, maar zijn stijl van musiceren slaat wel aan en met een groeiend aantal fans, zou je gek zijn als je dat zou veranderen.

Soberheid lijkt Henriks handelsmerk te zijn, en dan heb ik het niet alleen over het hoesje en de inlay van deze cd, maar ook over de kledingkeuze van Henrik. Al jaren treed hij op in een afgedragen leren jas, waar je op het Waterloo plein nog geen 5 euro voor geeft. Het is slechts een detail, maar het maakt wel dat hij hiermee geloofwaardiger overkomt dan veel Amerikaanse blues muzikanten, die weliswaar in hun blues over armoede, drank en ellende zingen, maar soms als Rhinestone cowboys in potsierlijke glitterjasjes of met trassteentjes afgezette kledij op het podium staan te pronken.

Het enige wat aan Henrik schittert is zijn muziek, en dat laat hij op ‘House in the Woods’ overduidelijk horen.
Dat doet hij natuurlijk niet alléén, want met Moritz Fuhrhop (Hammond en keys), Theofilos Fotiadis (bas en backing vocals) en Björn Krüger (drums en backing vocals) heeft hij een super team om zich heen verzameld dat hem perfect aanvoelt en als een sterke eenheid klinkt. Dat het hele album in slechts zes dagen is opgenomen zegt daarom wel genoeg denk ik. Als ‘vijfde man’ mag de knoppen en schuiven-tovenaar Martin Meinschäfer niet vergeten worden, die achter zijn mengtafel de hele boel in goede banen leidt en die ook mee op tour gaat om het geluid te regelen. Je kunt dus zeggen dat hetgeen je op dit album hoort live net zo goed klinkt, met dat verschil dat de nummers soms enkele minuten langer duren doordat ze live wel eens op een jamsessie uitdraaien.

Henrik lijkt een gevoelsmens te zijn en ook bij het beluisteren van ‘House in the Woods’ krijg je echt het gevoel dat hij zijn hele hart en ziel in de 10 songs, waarvoor hij de auteursrechten opstrijkt, heeft gestopt.

‘House in the Woods’ is doorspekt met Blues, Funk, Soul en Rock invloeden en opent gelijk met de titeltrack. Dat is een goed in het gehoor liggende rock song die door de Funk elementen voor een breed publiek geschikt lijkt. Ook het daarop volgende “Sisters’ houdt met de dik aangezette gitaar en bas loopjes de aandacht vast, terwijl het melodieuze ‘Nowhere To Go’ al helemaal tussen je oren blijft hangen en zelfs een beetje poppy aandoet.

Bij het horen van de gitaarsolo op het groovende ’1999’, kan ik me niet aan het idee onttrekken dat dit een solo is die live uitnodigt tot improvisatie en het nummer van 4.29 min uitrekt tot een minuut of 10.

Na vier vrij stevige nummers is het tijd voor een ballad. ‘Breaking My Heart Again’ is de eerste van drie ballads en wat mij betreft het hoogtepunt van dit album. Een song die je weet te raken!
Na weer twee stevige rocksongs, ‘Take The Blame’ en ‘Hear You Talking’, volgt ‘Two Young Lovers’ de tweede ballad met een mooie Hammond solo van Theofilos.

Op ‘With The Flow’ laat Henrik zijn stem zo diep als mogelijk klinken en dat geeft dit nummer een duistere sfeer mee, wat zeker niet verkeerd is.

Met het ruim acht minuten durende ‘Won’t You Help Me’, de derde ballad met een intro waarbij je iedere zaal stil krijgt, wordt het einde van de cd bereikt.
Ook op dit nummer weet Henrik menige gevoelige snaar te raken en dat niet alleen op zijn gitaar, maar zijn ingetogen manier van zingen klinkt overtuigend genoeg om je laten geloven dat ieder woord op waarheid berust.


De fans van Henrik zullen deze cd, die vorig jaar verscheen wel allang in huis hebben en zoals gezegd je moet er van houden, maar dat is met meerdere bands het geval.
Toch ben ik ervan overtuigd dat ‘House in the Woods’ zijn weg naar de fijnproever wel zal vinden.