logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Give It Back – Hamilton Loomis
(Hame Bone Music 108CD)

Tekst: Wil Wijnhoven

hamilton-loomis Een mix van soul, funk en blues zo kun je de stijl van Hamilton Loomis omschrijven. Soms klinkt dat heel smooth en soms heel rauw en zelfs bijna brutaal….  
En hoewel de intro van de openingstrack: ‘Stuck In A Rut’ anders doet vermoeden blijkt het album toch vol te staan met redelijk rustig werk. Hier en daar een stevige en pakkende gitaarlick er tussendoor, maar over het algemeen lekkere goed in het gehoor liggende muziek.

Hamilton bewijst met “Give It Back” dat hij een multitalent is. Op één song na heeft hij alle nummers zelf geschreven. Daarnaast neemt hij de zang, de gitaar, de talk box, de mondharmonica en de orgel voor zijn rekening. Bijgestaan door een sterke ritmesectie en blazers levert dat ruim eenenvijftig minuten fraaie muziek op.

Een nummer dat deze complete mix van stijlen in zich heeft is ‘Everything I Had’. Een fris klinkend nummer met een rauwe ondertoon. Hierbij geniet ik ook van Hamiltons gitaarspel dat zich ontwikkelt tot heerlijke glijdende licks en soli.
En iedere keer lukt het hem weer om mij te verrassen met zijn songs op dit album. Er zit zo’n gevarieerdheid in zijn nummers dat ik praktisch iedere keer op het verkeerde been wordt gezet en goed moet nadenken om welke song het gaat. Er gebeurt muzikaal zoveel op het album dat je bij de laatste noot van het nummer al bijna niet meer weet waarmee het nummer is begonnen. En dat vind ik voor mijn gevoel een goed teken.
‘Eternally’ is een nummer met hitpotentie dat in menige top zeker niet zou misstaan. Echter de vraag is of Hamilton Loomis erop uit is om hitgevoelige songs te schrijven? Eigenlijk maakt dat ook heel weinig uit.

Een nummer dat mij erg aanspreekt is: ‘A Woman Like You’ dat heeft er mee te maken dat ik getriggerd wordt door zijn gitaarspel. In dit nummer is dat zo uitgesponnen en intens dat het, zonder te overheersen, de song bepaalt. En dat vind ik knap gedaan.
In een ver verleden, in mijn jeugd, maakte Peter Frampton de ‘talk box’ bij het grote publiek bekend. En zo nu en dan komen we dit gebruiksinstrument her en der nog wel eens tegen. Soms positief en soms negatief het is in mijn ogen geen hebbedingetje maar wel degelijk een instrument dat op de juiste wijze en op het juiste moment gebruikt moet worden. En dat is dan ook weer zo’n sterk punt van Hamilton Loomis, hij bezit gewoon de muzikale kwaliteiten om aan beide eisen te voldoen. Niet zo maar willekeurig uit de kast trekken en er wat in blazen maar daar gebruiken waar het van nut kan zijn. En dat heeft hij gedaan op zijn nummer “High’. Of dat een meerwaarde oplevert is een kwestie van smaak. Ik vind het hier wel degelijk goed uitkomen.

Al bij al een lekker klinkend album dat je niet verveelt en je zo nu en dan weet te raken.