logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Juba Dance - Guy Davis ft. Fabrizio Poggi     
(Dixiefrog 8738)

Tekst: Huub Houben

guy-davisGuy Davis reisde de wereld rond om zijn boodschap uit te dragen via “zijn” muziek. Talloze live concerten en inmiddels een dozijn CD’s verder kunnen we stellen dat  Guy Davis nog niets veranderd is. Goudeerlijke blues zoals die honderd jaar geleden ook gespeeld zou kunnen zijn. Je ziet hem al zitten met zijn gitaar op een krakkemikkige stoel onder een grote boom, geflankeerd door een zelfgemaakt armzalig drumstelletje en een jankende mondharmonica die zijn beste tijd lang geleden had.

De tijden zijn veranderd, Guy Davis maakt dan nog wel diezelfde muziek, de omstandigheden zijn nu in zijn voordeel. De kwaliteit is van hoog niveau en hij is in de gelukkige bijkomstigheid dat hij heel veel mensen kan bereiken met zijn muziek. En daar heeft hij nog niets eens zo heel veel voor nodig. Een mede muzikant al is dat niet de minste, want Fabrizio Poggi (harmonica) mag dan niet erg bekend zijn, hij past perfect in de sfeer van deze CD.  Deze samenwerking  resulteerde in een volledig akoestische CD met de titel “Juba Dance”opgenomen in Italië bij Smokeydoke Records, Harmonia Mundi zorgt voor de verspreiding.

Lea Gilmore neemt de vocals voor haar rekening op het langzame “Some Cold Rainy Day” en The Blind Boys of Alabama tillen ”See That My Grave is Kept Clean” , origineel van Blind Lemon Jefferson, naar de hogere sferen of juist terug naar dat plekje onder die grote boom. Eerlijke gospelachtige blues ontdaan van alle opsmuk maken dit nummer tot een pareltje. Bij deze 2 gastoptredens blijft het dan ook.
13 Nummers waarvan er 6 uit zijn eigen pen kwamen, de resterende 7 komen uit de geschiedenis van de Amerikaanse Blues, deze geschiedenis is de inspiratiebron  van Guy Davis en dat hoor je  gewoon. Hij gelooft wat hij speelt , hij is net zo blind als Blind Lemon Jefferson of Blind Willie McTell, hij is de activist Josh White, hij is Muddy Waters.

“Did You See My Baby” is zijn ode aan Sonny Terry, alleen met een gitaar en wat foot-stomp. Deze ingrediënten zijn trouwens de basis voor de hele CD met het harmonicawerk van Fabrizio Poggi.  Een andere ode is “Black Coffee”gericht aan “John Lee Hooker”. De  titelsong Dance Juba Dance is weer een vlot eigen nummer met ditmaal de banjo in de hoofdrol.

Guy Davis hoeft niets meer te bewijzen met 9 nominaties op zak voor de “Handy Award”, al  gaat hij met dit “Juba Dance” hoge ogen gooien  in de categorie Roots/Blues als op het einde van het jaar de lijstjes weer verschijnen. Dat is zeker, je kunt je geld erop zetten.
Ook  opvallend is de verzorgde uitvoering van het hoesje, met een fraai boekje wordt u ook nog eens voorzien van de songteksten. Zo krijgt het oog ook wat, de oren worden al genoeg verwend. Voor de liefhebbers van de oude blues is dit een “must have”, zelfs menig niet liefhebber zal deze CD toch weten te waarderen, want blues zo eerlijk is heerlijk.