miaohy201eh 8c40

logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Electric Fingers - Fred Chapellier
(Dixiefrog DFGCD 8731)

fred-chapellierDe Franse gitarist treedt al meerdere jaren op met de ‘groten’ in de blues zoals met: Tom Principato en Neal Black.  CD’s opnemen met onder meer Mark Wenner (The Nighthawks) en Otis Clay staan ook op zijn conto.

Het album opent met nogal een ongewoon maar swingend rock & roll nummer alla The Straycats. En let daarbij eens op de bluesharp, die is afkomstig van Nico Wayne Toussaint die dat ook doet op ‘Sweet Soul Music’.

Het daaropvolgende nummer: ‘He’s Walking’ heeft een funky inslag dat enigszins wordt afgetopt door de bluesy zang en gitaar. Maar heeft daardoor wel een swingend karakter.  

Als liefhebber van onder meer Roy Buchanan en Gary Moore is het ook niet zo vreemd dat er twee nummers aan deze gitaristen zijn opgedragen: ‘Gary’s Gone’ en ‘Blues For Roy’ . Beide instrumentale nummers die veel gelijkenis vertonen met het spel van genoemde muzikanten zijn door Fred zelf gecomponeerd. Op ‘Gary’s Gone’ horen we de Hammond B3 van Vic Martin. De toetsenist die jarenlang bij Gary in de band heeft gespeeld. Hij is ook te horen op ‘I Found You’. En het tweede nummer laat Fred horen zoals zijn grote voorbeeld Roy Buchanan. Niet met zo’n snerpend gitaarspel maar wel dezelfde degelijkheid en intensiteit.

Ingetogen en strak speelt hij op het nummer ‘Something About You’ die kantje boord langs een tearjearker schuurt en door mij als een van de mooiste nummers op het album wordt beschouwd.
En zijn vertolkingen van Bobby Blue Bland’s nummers: ‘Yield Not To Temptation’ en ‘I Would’n Treat A Dog’  zijn voorbeeldig te noemen. Niets afdoende aan de kwaliteit zoals Bobby het heeft geschreven.

Variatie biedt het album ruim voldoende want buiten blues krijgen we ook soul voorgeschoteld. Een goed voorbeeld daarvan is : ‘Sweet Soul Music’ ook geschreven door Fred en Neal. De combinatie van gitaar, zang en harp is bijzonder fraai. En rock-invloeden komen er aan te pas op de cover ‘Marie Laveaux’ van Jimmy Britton.

Dat Fred Chapellier ‘electric fingers’ heeft bewijst hij bijvoorbeeld met nummers: zoals  ‘Memphis Connection Part 2’ en ‘I Found You’. Smooth gezongen en pittig gespeeld en allebei met een soul en funky inslag.
Fred Chapellier voegt zich met dit album in het rijtje gelouterde bluesgitaristen die door veel ‘groten’ bijzonder wordt gewaardeerd voor zijn ‘eigen’ stijl. Een album met enkele bijzonder fraaie nummers en vooral gitaar technisch weet hij mij te overtuigen.