logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Hard Lovin’ Man – Fat Harry & The Fuzzy Licks
(CRS CECD44)

fat-harryHarold van Dorth een van Nederlands beste vertolkers van onder meer de Chicagoblues. Niet zomaar een loze kreet want hij heeft met de ‘groten’ in de blues op het podium gestaan. Zo heb ik hem vaak met zijn band gezien als begeleiding van Preston Shannon; Sax Gordon; Henri Oden om er maar eens een paar te noemen. Maar ook met zijn eigen band: Fat Harry & The Fuzzy Licks heb ik hem aan het werk gezien. En steeds heb ik me maar afgevraagd wanneer komt hij nu met een nieuwe release. Daarvoor heb ik moeten wachten tot afgelopen december.

Het lange wachten is de moeite waard geweest. Voor me ligt “Hard Lovin’ Man” zijn nieuwe release waarop eerder genoemde mannen ook een deel aan hebben. Hiermee is aan mijn wens en aan die van vele anderen voldaan kun je wel stellen. En hoe… met veertien nummers verdeeld over eigen werk en covers waaronder enkele bijzondere pareltjes.

De stijl varieert van Chicago slideblues tot funk, soul en west-coast blues met als grote inspiratoren: Lucky Peterson en Joe Louis Walker. Gevarieerder zou haast niet kunnen. Dit maakt het album ook zo verrassend en instrumentaal bezien staat het album als een huis in een orkaan.

Harold van Dorth is zowel op gitaar als zang een groot muzikant. Vooral zijn stem klinkt lekker funky, soms glad, soms rauw, soms donker en dan weer lekker fris. Iets dat wel past bij een nummer als: ‘Slippin’ and Sliddin’ waar alles bij elkaar tot een eenheid komt. Een uitstekend eigen nummer van de band.

Een van de beste bassisten in de blues is ongetwijfeld Henri Oden. Op niet minder dan negen nummers speelt hij mee, terwijl hij de zang op: ‘Don’t Know You That Well’ voor zijn rekening neemt. Dat doet hij niet onverdienstelijk maar alleen afgaande op de stem hoor ik toch liever Harold alhoewel Henri toch wel heel groovy klinkt. Zijn kracht ligt echter naar mijn gevoel aan het ontzettende strakke en getimede basspel.

Preston Shannon komen we tegen op twee nummers. Te beginnen bij misschien wel een van de mooiste nummers uit de blues (kwestie van smaak): ‘As Tears Go Passing By’ aangedikt met een volvette blazerssectie en natuurlijk het gitaarspel van hem. Het tweede nummer waar we hem tegenkomen is op zijn eigen compositie en afsluitende nummer: ‘Feel Like Breaking Up’. Deze song wordt beschreven als een tribute aan wijlen Albert King wat wel te horen is.
Een fraai nummer is het door Henri Oden geschreven en door de band bewerkte nummer: ‘It’s All My Fault’. Flitsend en indringend gitaarspel van Harold bezorgt het nummer de juiste intentie.

Dat doet de blazerssectie op het daaropvolgende ‘uptempo’ nummer: ‘Richmond California’ ondersteund uiteraard met de nodige toetsen en snaren. Een lekker swingend nummer met de nodige west-coast invloeden.

“Hard Lovin’ Man” vind ik een spannend album die prettig in het gehoor ligt. Met krachtige en intense songs weet Fat Harry & The Fuzzy Licks je te raken, keer op keer.