logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Burnin' Love - Dave Weld and The Imperial Flames
(Delmark DE806)

dave-weldDave Weld, geboren in Chicago, kreeg gitaarles van  en een gitaar van jazzmuzikant Kurt Black. Muzikaal is Dave Weld beïnvloedt door onder meer zijn mentor J.B. Hutto, maar ook door Howlin’ Wolf, B.B. King, Eric Clapton en The Rolling Stones.
Dus het is niet zo vreemd dat hij ook gekozen heeft om zijn muzikale talenten in de blues ten toon te spreiden.
Met zijn 60 jaar heeft hij nog steeds het jongensachtige uiterlijk van weleer maar wel een brok ervaring. Zeker op muzikaal gebied is hij een bijzonder interessante persoonlijkheid geworden.

Voor Delmark brengt hij met zijn band The Imperial Flames het album: “Burnin’ Love”. Daarop treffen we een dertiental songs aan die rijkelijk gevarieerd klinken. Met special-guest Lil’ Ed, bij wie hij ooit in de band speelde,  speelt hij enkele spetterende nummers. En natuurlijk neemt Lil’ Ed op zijn eigen werk ‘Ed’s Boogie’ de vocalen voor zijn rekening maar ook de afsluitende solo maar let ook eens op de solo van Dave halverwege het nummer. Uptempo op het juiste moment en goed geplaatst op het album.

Veel nummers komen uit de koker van Dave Weld zelf maar ook de andere bandleden zoals Jeff Taylor en Monica Myhre laten zich niet onbetuigd op dit gebied.

Monica heeft een warme soulstem met toch wel bluesinvloeden erin en dat horen we goed terug op: ‘Talk Dirty’ en ‘Listen To Mama’. Zelfs drummer Jeff Taylor laat zich als zanger horen op: ‘All Of These Things’ en op ‘I Got Mad’. Dus op vocaal gebied krijgen we al voldoende variatie.
Dave’s stem vind ik eigenlijk toch wel passen bij zijn stijl, een beetje hees en toch fris klinkend. Een bepaald timbre in zijn stem die, bij mij in ieder geval, prettig in het gehoor ligt.

Gitaar technisch zit het bij Dave ook wel gebakken mag ik stellen. Hij speelt lekkere soli die je wel weten te pakken. Een goed voorbeeld daarvan is te horen op: ‘Peace Of Mind’. De combinatie met de saxofoon en op de achtergrond zangeres Monica Myhre, die soms lekker uithaalt,  is fenomenaal te noemen. Ik reken dit toch wel tot een van de pareltjes op het album.
En nu ik het toch over de saxofonist heb gehad die begeleidt op ‘Ed’s Boogie’ ook voortreffelijk het ritme van dit nummer.
Het valt me wel op dat Dave drie bassisten heeft aangetrokken om mee te spelen, Dave Kaye is de vaste bassist terwijl Herman Applewhite een nummer meespeelt en Bernard Reed op twee nummers.

Nummer zeven op het album, ‘Donnie Lee’, geschreven door Dave en Myhre is ook zo’n pareltje. Een balladachtig bluesnummer waarbij beide songwriters elkaar vocaal afwisselen. Dat is een geweldig goede zet om dit zo aan te pakken, het levert een bepaalde muzikale spanning op die het nummer iets extra’s meegeeft.
Automatisch kom je uit bij hun vertolking van J.B. Hutto’s: ‘Things Are So Slow’. Na het origineel gehoord te hebben kan ik zeggen dat de titel past bij het origineel en minder met de uitvoering van Dave Weld.
Maar Dave’s uitvoering klinkt frisser, met modernere technieken opgenomen scheelt dat een slok op de borrel. Kicken is het bij slide-werk op het nummer en de laatste gitaarsolo die op conto geschreven mag worden van Lil’ Ed.

“Burnin’ Love” is een goed klinkend blues album met schitterende songs erop en enkele uitschieters. Beslist de moeite waard om dit album in je verzameling te nemen. Je kunt hem binnenkort, 6 april, live horen bij bluescafé Rinie en Nico in Blerick.