logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Hurricane – Danny Bryant
(Jazzhaus Records JHR 067)

Tekst: Harm Lutke

danny-bryantIk heb een soort haat / liefde verhouding met mijn cd speler. Het ding krijgt de laatste tijd dan ook behoorlijk wat voor de kiezen, waardoor hij soms weigert om spontaan open te gaan. Is het slijtage of leidt het ding een eigen leven met gevoel voor smaak? Feit is dat als ik hem de nieuwe cd van Danny Bryant presenteer, hij zijn schuifla zonder protest opent en deze cd gulzig naar binnen slurpt.
,Wow!’, dat was mijn eerste reactie nadat ik 44.18 minuten naar “Hurricane” geluisterd had. Daarin kwamen 9 zelf geschreven tracks voorbij en wat meteen opvalt is dat dit album meer rock invloeden bevat als zijn voorgaande albums.

Met “Hurricane” lijkt Danny enigszins in de voetsporen van Joe Bonamassa te treden. Ook hij behoorde ooit tot een nieuwe lichting jonge blues gitaristen, maar sloeg later een andere richting in en verlegde zijn grenzen, denk daarbij aan zijn werk bij Black Country Communion.

Misschien schopt Danny daarbij de fans van het eerste uur tegen de schenen, maar aan de andere kant bereikt hij hiermee een groter publiek. Hij wekte in ieder geval de belangstelling van de Rock-it!, een toonaangevend rock magazine voor de liefhebbers van AOR en melodic rock (waar ik niet geheel toevallig op geabonneerd ben). Zij weidden in het mei/juni nummer een artikel aan Danny en op de bijgeleverde promo cd plaatsten ze 'Greenwood 31', een van de hardste nummers op dit album.
Voor de productie zorgde Richard Hammerton (o.a. Manic Street Preachers), die niet alleen een stempel op het album drukte door toevoeging van speciale effecten maar ook zijn vingers over de toetsen van piano en keyboards laat tippelen.

Danny, zijn vader Ken (bas) en drummer Trevor Barr starten met 'Prisoner Of The Blues', sterk met gevoel gezongen, prachtig van opbouw met een tempo wisseling, waarbij het lijkt alsof Danny een aanloopje neemt om met een verpletterende solo genadeloos toe te slaan.
Het eerder genoemde 'Greenwood 31' opent met harmonica klanken (door Danny bespeelt) en is een eerbetoon aan de onlangs overleden Hubert Sumlin. Als special effect dient een voorbij razende freight train.

Naast het stevige werk, bevat ‘Hurricane’ natuurlijk ook enkele fantastische slowblues nummers. Ik noem het Gary Moore achtige ‘I’m Broken’, het trage ‘Losing You’ en de afsluiter ‘Painkiller’, waarop Danny’s vrouw Kirby manlief op de mandoline begeleidt. Ook dit nummer ontploft op het einde in een geweldige solo.
Een ballad om je vingers bij af te likken is 'Can't Hold On'. Danny laat zich meevoeren op de piano klanken van Richard Hammerton en weet dit met zijn doorleefde, emotionele stemgeluid tot een van de hoogtepunten op dit album op te voeren.

Catchy en ether gevoelig zijn termen die ik aan de titel track wil toeschrijven.
Op het prachtige ’All Ore Nothing’ hoor ik invloeden van Tom Petty terwijl ‘Devil’s  Got A Hold On Me’ mij aan een van de betere, oudere songs uit het repertoire van ZZ Top doet denken, uit de tijd toen zij nog een echt bluesrock trio waren. Heerlijke stampende Texas blues!
Variatie genoeg dus op dit, voor mij beste, album van Danny Bryant, waarbij ook opvalt dat de naam Red Eye Band niet meer op het hoesje prijkt.