logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Wake Up Nation - Daniele Tenca
(Route 66-2013001)

daniele-tencaRegelmatig komen uit het Zuiden van Europa interessante bands bovendrijven. Een van zulke bands is ongetwijfeld Daniele Tenca. Na zijn goed ontvangen album: ….. ligt nu na 2 jaar de opvolger op mijn deurmat. “Wake Up Nation”. Een titel  die boekdelen spreekt, we moeten wakker geschudt worden voor de blues uit de Zuid-Europese contreien. Blues wordt overal gespeeld en niet alleen in de States. En dat die blues uit andere landen goed kan zijn bewijst het uit de regio Milaan afkomstige kwintet Danielle Tenca.

Een rijk gevarieerde cd met stijlen die soms het bluespad verlaten zonder al te veel daarvan af te wijken. Elf nummers, acht komen er op conto van Daniele zelf met daarnaast een puike uitvoering van Seasick Steve’s ‘Last P’Man’; Bob Dylan’s: ‘It’s Al Good’ en als afsluiter ‘Society’ een compositie van Jerry Hannan.

Net zoals het vorige album van de band lukt het ook nu weer om een gevarieerde setlist op het album te zetten. We horen blues, we horen roots en soms een beetje pop. En tussen de openings- en afsluitende track komen we een paar interessante songs tegen.

Een van die songs is: ‘Silver Dress’, een rootsachtig nummer met daarop heel mooi intens gevoelige muziek met een mooie stem van Daniele. Deze mag ik overigens gerust omschrijven als een multi-instrumentalist. Op dit album neemt hij buiten de zang en harp ook de lap steel, stompbox, akoestische en elektrische gitaar, Diddley Bo voor zijn rekening. Je hebt het hier dus wel degelijk te doen met een ervaren rot die zijn instrumenten wel kent maar daar ook voortreffelijk mee weet om te gaan zoals je op bovengenoemd nummer kunt horen.

Nog een fraai nummer is: ‘The Wound Stay With You’  waarop we Daniele ook slide horen spelen. Een nummer volgepropt met blues invloeden en de ietwat rauwe stem van hem. En op ‘What Ain’t Got’ krijgen we overduidelijk een heerlijke bluesharp te horen wat het nummer de juiste toon meegeeft.
En wat te denken van de titeltrack, een mix van blues, bluesrock en pop, dat een frisse en toch rauwe klank laat horen. Een goed in het gehoor liggende song waarbij het ritme blijft hangen en je enige tijd wel met je meedraagt.
‘Society’ waarmee het album waardig wordt afgesloten doet me denken aan een mix van Bob Dylan en Donovan. Gezongen als Donovan en een tekst als van Bob Dylan, akoestisch gespeeld versterkt dit nog meer als een protestsong wat het eigenlijk ook wel is.

Eigenlijk zou deze band in onze omgeving een kans moeten krijgen voor een podium. Ik heb na het beluisteren van dit album het gevoel dat ze live nog meer tot hun recht zullen komen.