logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Magic Honey – Cyril Neville
(RUF 1192)

Tekst: Wil Wijnhoven

cyril-neville"De 64-jarige Cyril Neville is in de moderne muziekwereld absoluut geen onbekende. In de blues geldt hij eveneens als een topper. Hij staat te boek als zanger, dichter en percussionist. De laatste jaren treedt hij veel op met The Royal Southern Brotherhood waarmee hij op de grote Europese Bluesfestivals heeft gestaan.

Op zijn soloalbum “Magic Honey” laat hij zich ook bijstaan door zijn eigen band en door zijn muzikale vrienden: Mike Zito; Allen Toussaint; Dr. John; Walter Trout en Caynielle en Omari Neville.

De mix van blues en funk levert enkele verrassende nummers op zoals het frisse ‘Swamp Funk’ en ‘Running Water’, hier met een verrassend sterke Walter Trout op gitaar. Ook het stevige en uit de kluiten gewassen ‘Something’s Got A Hold On Me’ met duidelijke blues-invloeden zijn daar debet aan. David Z speelt hierop een stevige partij gitaar. Gekoppeld aan het stemgeluid van Cyrill, hij verstaat de kunst om zijn stem aan te passen aan de stijl van de muziek, laat je genieten van een heus bluesrock nummer.

Op het met Latin invloeden overgoten ‘Another Man’ maak je ook kennis met Cyril’s percussie-gave en zijn toch wel funky stemgeluid die zo nu en dan richting de soul gaat. Je moet daar eens letten op het gitaarspel van Cranston Clements die laat horen dat hij vaak naar Santana heeft geluisterd. Niks mis mee overigens.

"Some blues make you sad, some blues make you cry" zingt hij op ‘Blues Is The Truth’ twee regeltjes die precies de intentie van de blues aangeven. Een krachtig bluesnummer waarvan je zou denken dat Walter Trout zich daarop zou gooien. Niets is echter minder waar want dat doet ook weer Cranston Clemens. Hij  laat geen steekje vallen en speelt vrij strak stevige soli voor de vuist weg zo lijkt het.

Zoals al eerder geschreven Walter Trout pakt stevig uit op ‘Running Water’ een funky nummer met bluesrock invloeden vooral door toedoen natuurlijk van het gitaarspel van Walter.
Hoe stevig het album ook begint zo rustig sluit het album af met ‘Slow Motion’. Kan haast ook niet anders met die titel. Opvallend is wel de reggae-stijl die hij in dit nummer heeft verwerkt. Muzikaal misschien een buiten beentje op het album alhoewel je dat eigenlijk wel kon verwachten gezien de capaciteiten van Cyril Neville.

Je kunt niet zeggen dat de twaalf nummers op het album klakkeloos aan je voorbij hobbelen. Absoluut niet, je wordt getrakteerd op een verscheidenheid aan stijlen van muziek. Van indringend tot uptempo toe verrast hij je met mooie songs.

Het is een mooi album met muziek die je blij maakt, misschien geen ‘topper’ maar toch wel een album wat in de hoogste regionen een plaatsje zal bemachtigen.