logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Out Of My Mind - Cassie Taylor
Hypertension-Music (HYP 13297)

Tekst: Harm Lutke

cassie-taylorDe appel valt niet ver van de boom! (maar is wel beurs)
Een spreekwoord dat vaak gebruikt wordt om aan te geven dat talent erfelijk kan zijn, zoals in dit geval met Cassie Taylor. Cassie is de dochter van Otis en maakt deel uit van de band van haar vader waar zij aan de bassnaren plukt. Het is dan makkelijk om het platgetreden pad van de paps te bewandelen, maar als vrouw van deze tijd wil ze meer. Daarmee wil ik de fans van Otis Taylor en andere blues adepten die een klassiek bluesalbum verwachten gelijk uit de dromen helpen, want op “Spare Some Love” en “Again” na, die beiden tegen blues aanleunen, is de blues op “Out Of My Mind” ver te zoeken.

Het is niet zo dat er voor hen nu een hele wereld in elkaar stort, want Cassie weet met haar mooie, lieve en zachte, sexy stem toch wel 50 minuten de aandacht vast te houden. Anders is er nog altijd het meeslepende gitaarspel van Steve Mignano. 
Cassie is op haar tweede album, waarvoor ze alle nummers zelf schreef, op zoek naar een eigen geluid en dat hoor je meteen bij de opener “Ol’ Mama Dean”, want daar maakt ze gebruik van een Theremin. Dat is een soort antenne die elektrische klanken veroorzaakt en die je op geringe afstand met handgebaren kunt bespelen.

“Ol’ Mama Dean” lijkt een lekker lang nummer, maar bestaat in feite uit twee gedeelten die naadloos in elkaar over gaan.
Dat maakt “Spare Some Love” tot het derde nummer, zoals gezegd lekker bluesy met een glansrol voor Steve Mignano.

“Out Of My Mind”, de titeltrack, klinkt hoewel het een nieuw nummer is lekker retro, wat trouwens met meer nummers op deze cd zo is. Het Motown geluid roept bij mij, ouwe knakker als ik ben, herinneringen op aan the Surpremes. Ja, dat is een hele tijd terug! Uit de tijd dat dames geen helm op een brommer hoefden te dragen daar de kilo’s haarlak bescherming genoeg boden. 

“Lay My Head On Your Pillow” en “Again” zijn mijn persoonlijke toppertjes. Deze langzame Soul nummers nemen mij in gedachten mee terug naar lang vervlogen tijden dat in Dancings (dat was voor de Disco’s) naar hartenlust geschuifeld en gezwijmeld werd. 
Op “New Orleans” laat ze enkele blazers uitrukken, die met hun geluidsdempers dat typische New Orleans sfeertje neer zetten. Ook op “Forgiveness” zijn ze aanwezig, maar pakt het iets minder goed uit.
Ik kan er niks aan doen maar in “No Ring Blues” en “That’s My Man” hoor ik Nederlands comtemporary rootsmusic trots Bradley’s Circus doorklinken. 

Van een heel ander gehalte is het psychedelische “Gone And Dead” en hier bij wordt weer vlijtig van de Theremin gebruik gemaakt. Het nummer ontsiert de cd eigenlijk een beetje , want alle andere 12 nummers liggen bijzonder lekker in het gehoor en dat maakt dat “Out Of My Mind” meer is dan een erbij hebbertje.