logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Waiting On Daylight - Bart Walker
(RUF 1185)

Bart-Walker-Waiting-On-DaylightJe zou maar tijdens de International Blues Challenge in 2012 de Gibson Guitarist Award winnen, je zou maar een goed ontvangen album “Who I’am”, in eigen beheer, uitgebracht hebben en je zou maar opgepikt worden door een label als RUF. Het label dat bewezen heeft een neus te hebben voor talent. Je zou maar, je zou maar, je zou maar. Inderdaad, je zou maar. Maar dat is wel wat Bart Walker al op zijn conto heeft staan.

Zijn debuut-album voor RUF-Records, getiteld: “Waiting On Daylight” is het bewijs ervan. Dat wil niet zeggen dat hij geen ervaring heeft want dan hebben we het hier toch duidelijk mis. In zijn bio kom ik tegen dat hij heeft samengespeeld met onder meer: Steve Gorman en Audley (Black Crowes); Robert Kearns (Lynyrd Skynyrd) en met Double Trouble. Dan mag je toch gerust stellen dat je wat in huis hebt.
Met een mix van Southern Rock, Country, Blues brengt hij het door Jim Gaines geproduceerde album op de markt. Daarop staan elf nummers verzameld die erg stevig klinken. Mede ook door het zware stemgeluid van Bart en diens krachtige gitaarspel.

En dat hij veel naar De ‘Allmans’ heeft geluisterd ontdek je al snel bij een nummer als: ‘Gotta Be You’ maar ook bij zijn uitvoering van ‘Whippin Post’. Zo maar twee voorbeelden van Barts kwaliteiten als songwriter en als muzikant. Het eerst genoemde nummer met een nogal hoog Southernrock gehalte is een eigen nummer en klinkt supervet. Vooral zijn gitaarspel vind ik hierop wel indrukwekkend, natuurlijk stevig maar wel ‘echt’ Southernrock. Het tweede nummer, uiteraard een cover en geschreven door Greg Allman, waarmee het album afsluit is erg gaaf uitgevoerd waarmee je je niet hoeft te verantwoorden tegenover het origineel.

Een bijzonder fraai en mooi nummer is ‘Waitin On Daylight’. Een krachtig nummer maar wel degelijk met een ballad-achtergrond en onderlegd met prachtig en indringend gitaarspel. Misschien vraag je je wel af of Bart’s stem zich daarvoor leent. Mijn antwoordt daarop is volmondig ‘ja’. Voor de volle 100% zorgt hij voor ‘goosebumps’ met zijn stem.

Erg verrassend mag je zijn uitvoering van J.B. Hutto’s ‘Hipshake It’ wel noemen. Swingtime met slide als intro, maar die daarna nog regelmatig voorbij komt, en een lekkere gitaarsolo in het midden. Dit is toch wel een gave uitvoering, kan er niets anders van maken.

Nog zo’n Southern rock deuntje is ‘99%’, door Bart geschreven en natuurlijk ook hier wordt stevig uitgepakt op gitaar. Er zijn echter ook momenten waarbij Bart ‘subtiel’ te werk gaat op zijn snareninstrument.

Hierna is een brug naar ‘Whippin Post’ wel heel snel geslagen. Het nummer waarmee Bart zijn album afsluit. De vraag is dan natuurlijk hoe klinkt zijn uitvoering in vergelijking met het origineel. Jammer dat we als recensenten altijd moeten vergelijken om iets duidelijk proberen te maken. Maar ik doe het toch maar. Als ik Bart’s uitvoering vergelijk met die van The Allman Brothers uit de zeventiger jaren, dan moet ik eerlijk zeggen dat ik de uitvoering van Bart net zo graag beluister als die van zijn ‘grote’ voorbeelden. Beide zijn om je vingers bij af te likken, verdraaid mooi, indringend en bij momenten zelfs kippenvel bevorderend.

Al bij al is “Waiting On Daylight” een bijzonder aantrekkelijk album met een Bart Walker als goede vertegenwoordiger van de Southernrock als ik het zo mag schrijven.

En geloof je me niet ga dan naar het aankomende Bluesmoose festival in Groesbeek waar hij zal optreden en laat je ‘live’ overtuigen door zijn kwaliteiten.