logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Drink Drank Drunk - Andy T- Nick Nixon Band.
(Delta Groove Music. Inc.)

Tekst: Harm Lutke

andy-TDe namen Andy T en Nick Nixon doen hier ten lande bij menigeen de schouders ophalen, het geen ook voor mij geldt. Aan de andere kant van het grote water zijn het echter twee zeer gewaardeerde muzikanten die beiden een cv hebben waar velen in ons kikkerlandje jaloers op zullen zijn. De rij van grote namen die een beroep op hen deden lijkt eindeloos en groeit met de dag.

Bij een toevallige ontmoeting ontstond er meteen een klik en zoals dat zo vaak gaat als 2 gelijk gestemde geesten van dit kaliber elkaar ontmoeten ontstaat er dan iets moois, zoals dit album: Drink Drank Drunk, een album waar het vakmanschap vanaf spat. Voor de productie tekende Anson Funderburgh, ook al geen kleine jongen.
Okay, Drink Drank Drunk bestaat slechts gedeeltelijk uit speciaal voor dit album geschreven songs, maar ook op de gecoverde songs weten zij een eigen stempel te drukken en dat mag als meerwaarde gezien worden.

Voortvarend wordt gestart met ‘Midnight Hour’, waarbij je meteen al aan het gitaarspel van Andy T en de soulvolle stem van Nick Nixon hoort dat het voor de rest van de cd niet meer mis kan gaan. Dat wordt bevestigd met het prachtige R&B/soul nummer ‘Don’t Touch Me’.

De Andy T – Nick Nixon Band is eigenlijk niet een echte band zoals je die normaal kunt voorstellen. (het lijkt me sterk dat je o.a. met drie drummers, drie bassisten en drie keyboardspelers op het podium staat) Voor de begeleiding heeft men meerdere blikken muzikanten open getrokken, wat mij heeft doen besluiten om ze niet allemaal te noemen, daar ik er met mijn typevaardigheden geen nachtwerk van wil maken. Wel wil ik vermelden dat de saxofoon, die op twee-derde van alle songs voorkomt, doeltreffend beblazen wordt door Ron Jones.

Na het ietwat trage ‘Drink Drank Drunk’ lijkt het wel alsof Fats Domino ook even langs komt, want ‘No Use Knocking’ had van hem kunnen zijn. ‘Have You Seen My Monkey’ is het eerste nummer dat Andy Talamantez (Andy T) voor dit album schreef. Door de toevoeging van een accordeon lijkt deze rock-‘n-roller iets van cajun weg te hebben. Dat is het echter niet, maar de liefhebbers van deze muziek komen later wel aan hun trekken met een cajun versie van het Ray Charles nummer ‘I’ve Got A Woman’, waarbij de piano door de accordeon vervangen werd.

Anson Funderburgh komt af en toe achter de knoppen vandaan om een stukje gitaar mee te spelen zoals op het instrumentale ‘Dos Danos’, het rockende ‘Hi-Heel Sneakers’ en op ‘You Look So Good’, een stevige blues met de bluesharp op de juiste momenten.
Nu ik het toch over blues heb, mag ik het schitterende ‘No End To The Blues’ niet vergeten te vermelden, hierop wordt Nick vocaal bijgestaan door ene Markey (meer info geeft het hoesje niet prijs). Ook het met veel inlevingsgevoel en passie gezongen ‘Life Is Too Short’, compleet met kabbelend pianospel, zal de bluesliefhebber in zijn armen sluiten.

Op ‘On My Way To Texas’ (door Andy T en James Nixon geschreven) hoor je invloeden van BB King terug in het gitaarspel.Al met al is Drink Drank Drunk met zijn grote variatie van stijlen, die allemaal min of meer uit de blues voort zijn gekomen, een prima album van twee gelouterde muziekanten die ondanks dat zij vele collega’s inhuurden als een solide band klinkt.