logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Tomorrow – Andy Poxon
(EllerSoul Records 031301)

andy-poxonAchttien jaar jong en dan al een album uitbrengen dat door meestergitarist Duke Robillard wordt geproduceerd. Als je dat op deze leeftijd overkomt dan moet je toch heel wat in huis hebben.
Ik heb daarvoor veertien songs van zijn album “Tomorrow” de tijd om dat te beoordelen. Tenminste zover dat in mijn vermogen ligt.

Dat hij muzikaal is hoor je al op de openingstrack: ‘Too Bad’. Hij heeft een volwassen stemgeluid en speelt daarnaast goed gitaar en dan heb ik het nog niet eens gehad over zijn schrijvers kwaliteiten. Want die zijn haast ongeëvenaard te noemen. Misschien ligt het wel in de genen want zijn ouders zijn allebei klassiek geschoold en Andy luisterde al van kinds af aan naar blues, jazz, swing, R&B, swing, roots, country en wat al niet meer. Veel van die kennis heeft hij verwerkt in zijn eigen composities.

Met een uitgebreide band en blazers is hij de studio in gedoken om dit album in te zingen. En dat hij een protegé van Duke Robillard is kun je in veel nummers wel horen. Daar is helemaal niks mis mee, zeker niet als je liefhebber bent van zijn stijl. Wat ook erg sterk naar voren komt is de rijke variatie aan muziekstijlen. Een goed voorbeeld daarvan is ‘College Boy’. Een uptempo nummer met rockabilly invloeden en lekker pittige gitaarmuziek van Andy zelf. Strak, snel en zuiver gitaarspel daar heb ik het hier over.

Duke’s hand is duidelijk waarneembaar in een nummer als ‘Why’. Een ballad met een soul en jazzy inslag. Een mooie stem van achtergrondzangeres Anita Suhanin. en een achtergrond zangeres.

‘Don’t Come Home’ is een swing/jump nummer de stijl die we ook van Duke wel kennen. Maar door Andy’s stem klinkt het hier heel fris en helder. Maar het is haast onvoorstelbaar hoe zo’n jongeling zo’n song kan schrijven en daarin zoveel instrumenten tot een geheel weet samen te smeden. Het nummer doet zijn stijl alle eer aan het bulkt van de ‘schwung’.

Onder een layback nummer mag ik gerust de song ‘Without Me’ schuiven. Een gevoelig luisternummer waarbij je alle instrumenten heel gedegen in je op kunt nemen. Dat geldt ook wel voor ‘Please Come Home’ met dien verstande dat hier nog meer jazz in verwerkt is.

Het afsluitende nummer ‘Jammin’ At Lakewest’ heeft hij samen met Duke geschreven en daar spat werkelijk de jazz vanaf. Een easy-listening nummer waarbij ook Duke gitaarspeelt. En ondanks dat Andy dit nummer met hem heeft geschreven is heel duidelijk de hand van Duke Robillard aanwezig. Hier komt hij maximaal op de voorgrond lijkt het.

“Tomorrow” beschrijf ik als een verrassend album geschreven door een goede componist die goed zingt maar ook nog fantastisch gitaar speelt. Zo’n album op deze leeftijd te maken, met daarop kwaliteit in alle vormen is uitzonderlijk te noemen. Dat beloofd heel wat voor de toekomst en net zoals bij Duke Robillard vind ik het in dit geval helemaal niet nodig dat hij een bepaalde richting op gaat. Het is lovenswaardig dat hij zich bedient van zoveel stijlen op een dergelijk hoog niveau.