logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

The Blind Owl - Alan Wilson
(Severn Records CD0057)

Tekst: Huub Houben

alan-wilsonOp 3 september 1970 overleed Alan Wilson op 27 jarige leeftijd. Wat hij niet kon weten was dat hij door zijn zelfdoding vele jaren later in een illuster gezelschap kwam te verkeren, de “27 club”, een lijst waarop inmiddels de namen staan van Jimi Hendrix,  Janis Joplin,  Jim Morrison,  Brian Jones, Kurt Cobain, Amy Whinehouse en zelfs Robert Johnsson, ze stierven allemaal op 27 jarige leeftijd.

Wat zij ons nalieten neemt in de loop van jaren alleen maar in waarde toe. De muziek van bovengenoemd gezelschap zal eeuwig blijven bestaan, ze zullen alle stromingen en omwentelingen doorstaan. Voor altijd zal hun naam doorklinken in de muziek die in de toekomst te horen zal zijn.

Deze eeuwigheidswaarde is ook weggelegd voor Alan Wilson, de frontman van Canned Heat, met zijn kenmerkende (nasale?) stemgeluid. Maar ook een man die altijd worstelde met zijn omgeving en zijn plaats erin, de antiheld, de anti-ster, in de huidige maatschappij was hij ongetwijfeld een frontman geweest van Greenpeace, om maar te redden wat er te redden viel.

Deze passie had hij ook voor de muziek, de basis werd gelegd door naar 78 toeren platen te luisteren van Son House waar hij midden in de 60-er jaren nog mee mocht optreden. Canned Heat zag het levenslicht, hoogtepunten waren hun optredens op de 2 meest vermaarde concerten ooit die de wereld heeft gekend, het Monterey International Pop Festival (1967) en natuurlijk Woodstock in 1969. Nog steeds wordt “Going Up the Country” als het onofficiële lijflied van Woodstock gezien.
Dit nummer mag natuurlijk niet ontbreken als het levenswerk van “The Owl” de bijnaam van Alan Wilson wegens zijn bijziendheid, bij elkaar is gebracht op een dubbelaar.
Er staan 2 covers op, en niet de minste, “Help Me”  van Sonny Boy Williamson en het pas in 1994 uitgebrachte “Mean Old World” van Little Walter. Verder allemaal werk van Canned Heat geschreven door Alan Wilson. Het is een trip door het verleden waar zijn toekomstvisie in “Poor Moon” 40 jaar later nog werd bewaarheid door de proeven van de NASA op de maan. Zijn gedachten vond je in zijn muziek terug, demonen, depressies, het milieu, “My Time Ain’t Long” was al een aankondiging van zijn einde. Op het laatste nummer “Childhood’s End” laat hij zijn talent op de chromatische mondharmonica nog eens horen en neemt afscheid met een “Goodbye” naar de luisteraars. Het echte afscheid kwam niet veel later.

Voor de liefhebbers van Canned Heat zal er weinig nieuws onder de zon zijn, voor de nieuwkomer in dit genre is het een goede (kennismakings)les in de muziekgeschiedenis.
“The Blind Owl” van Alan Wilson, het gezicht van Canned Heat, de stem van Canned Heat, verdient alleen daarom een ereplaats in elke muziekcollectie.