Up Waterpoort Festival 2017 Slideshow

 

6e Waterpoort festival Gorinchem op zondag 4 juni 2017

Tekst: Bert Lek en Paul Scholman
Foto’s: Bert Lek en Paul Scholman


StackhouseIn het mooie stadje aan de Linge wordt in het eerste weekend van juni een festival met allerlei activiteiten gehouden. De zondag is gereserveerd voor blues gerelateerde groepen. Op de poster staan zes Nederlandse groepen. Een daarvan, Stackhouse, is aangevuld met de Amerikaanse gastspeler Little Victor. Bovendien een strippend versie van de groep, aangevuld met Paolo de Stigter op drums, treedt ook nog eens op onder de naam Little Hat.

De aftrap is echter voor Joey Blu & Bluezbone. Zij zijn op het laatste moment toegevoegd aan het programma. Joseph Bowie, zanger en trombonist liep in Amsterdam Jeffrey van Duffelen, drummer bij o.a. de J.J. Sharp Band tegen het lijf en samen richten zij deze band op. Joseph was een van de grondleggers van Defunkt en speelde bijna met alle grootheden, zoals Dr. John, Albert King en Etta James. Aangezien Jeffrey in Gorinchem woont, was dit optreden snel geregeld als opstapje voor de tournee door Duitsland deze week. Het nadeel echter is het vroege aanvangstijdstip en daardoor is de tent vrijwel leeg wanneer zij beginnen te spelen. De organisatie had beter de tweede band Shameful Sinners kunnen laten beginnen. Daarover later meer. Je kunt Joseph Bowie vergelijken met Trombone Shorty, maar dan in een oudere uitvoering en hij legt de nadruk op funky uitvoeringen van (blues) klassiekers. Een hele mooie uitvoering van Little Wing valt het publiek ten deel. Mede door het prima gitaarwerk van Patrick van der Hoeven en het stevige baswerk van Sylvain van Duffelen, voeg daarbij het strakke drummen van Jeffrey en je hebt zo een uur vol met mooie heftige muziek.

Qua opbouw van het festival was het beter geweest wanneer de regionale band Shameful Shinners had geopend. Zij brengen een ode aan Johnny Cash, met aardige uitvoeringen van Ring Of Fire, A Boy Named Sue en I Walk The Line. Alleen de uitstraling van de band is om te huilen. De zanger, gitarist met een bloot bovenlijf. Als het nu een six pack is, maar we moeten zo nodig zijn tattoos zien. De rest van de band straalt weinig uit. Jammer.

Vervolgens het tweede hoogtepunt van de dag De Thomas Toussaint band. Bluesharp award winnaar van 2016 Thomas Thoussaint timmert lekker aan de weg met zijn band, maar ook met andere bands als Robbert Fossen (ook als duo) of daar waar Thomas aanwezig is en “toevallig” zijn harmonica in zijn zak heeft blaast hij met regelmaat mee. Gitarist Leander Nijland krijgt meerdere keren de ruimte om zijn solo’s de Waal over te slingeren. Dirk Wagensveld, bas en Paolo de Stigter, drums, bewaken het ritmische gedeelte. Ze spelen een aantal nummers van hun vorig jaar uitgebrachte EP ‘Groovin’ On Up’. ‘Fourteen Dollars In The Bank’ is er een van. Een nummer waar je spontaan van in een depressie kan geraken, maar gespeeld op een manier die je toch een glimlach doet ontlokken. Een aantal covers die niet zo gangbaar zijn en dus altijd prettig zijn om te horen en het oude werk, dat benut wordt om te groeien, maar ook om dergelijke oude muziek levend te houden. ‘Life Will Be Better’ van Suger Ray Norcia is er zo een. Ze spelen ook ‘Woman Don’t Lie’ van Luther 'Snake Boy' Johnson (niet te verwarren met Luther 'Guitar Junior' Johnson), zegt Thomas na afloop, met daarbij de opmerking “dat het een mellow funk nummer is met een aanstekelijke hook”. De mannen duiken geregeld de repetitieruimte in voor nieuw werk en schrijven ook hun eigen nummers. Ze vinden zelf ook dat een nieuwe plaat niet meer te lang moet duren. We zijn benieuwd.

joeyLittle Hat treedt aan en het trio onder leiding van Machiel Meijers, zang en harmonica, brengt een heerlijke authentieke set voor het veel te weinig opgekomen publiek. Degenen die er zijn, zien een band met een energieke, rauwe en soms snerpende zang van Machiel in afwisseling met Willem van Dullemen, gitaar en zang, die een heel andere (blues)stem heeft en daarnaast heerlijk met bezieling zijn gitaarrifs staat te spelen: ‘Lucy Mae Blues’, ‘Mighty Crazy’, Highway ’61, ‘Wine, Woman & Whisky, Hydramatic Woman en Boogie In The Park.
Vanaf het moment dat ik de bandleden van Stackhouse op het festivalterrein zie, ontwaar ik een excentrieke man met tulband, met daarop een gifgroene saffier en een spierwitte veer om het af te maken. Gewillig gaat de man met iedereen op de foto.
Stackhouse feat. Little Victor (USA): op het podium is de man minstens even apart. Hij wordt bijgestaan door Machiel Meijers, mondharp; Willem van Dullemen, gitaar; Bert Post, drums; Dirk Wagensveld (invaller voor Fred van Unen), bas en Emiel van Pelt, gitaar. Hij bespeelt een Harmony Stratotone die versterkt wordt door een klein versterkertje, waar een bak smerige klanken uitkomt die eigenlijk niet bij zijn stem past. Bluesy klinkt het zeker. Victor heeft een zuiver soort zalvend stemgeluid, maar toch met een apart soort knauw erin, net alsof hij de woorden afkapt. Daarnaast heeft hij zeker gevoel voor show. Hij roept voortdurend het weinige publiek op om naar voren te komen, want hij ziet bijna niks, zegt hij. I’am Gonna Let you Go. These Thing You Do. I Ain’t Got No Place To Go zijn een paar nummers die hij speelt. Victor springt met regelmaat op de verhoging van het drumstel, waarbij hij tot twee keer toe de microfoon van de basdrum omver schopt. Hij gaat een paar keer door de knieĆ«n om een solo uit te voeren.

Al met al een festival dat leuk is opgezet met verschillende stromingen muziek. Een mooi initiatief, maar ik hoop dat men het hoofd boven de Linge kan houden.

 

Joey Blu & The Bluezbone (2)
Joey Blu & The Bluezbone
Little Hat (2)
Little Hat
Little Victor & Stackhouse (2)
Little Victor & Stackhouse
Shameful Sinners
Shamefull Sinners
Stackhouse (2)
Stackhouse
Thomas Toussaint Band (2)
Thomas Toussaint Band (5)
Thomas Toussaint Band

  button-home button-gastenboek button-recensies  

Totaal aantal foto's: 13 | Maak web foto albums met Jalbum | Chameleon skin | Help