logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Battle Scars - Walter Trout
Provogue

Tekst: Wil Wijnhoven

walter troutNa een ontzettend slechte periode waar hij veel hulp heeft gekregen van zijn family maar zeer zeker ook van zijn fans, komt Walter Trout keihard terug met een nieuw album. En omdat alle nummers op het album toch iets vertellen over deze toch wel spannende periode, heeft hij dit album: “Battle Scars” genoemd. Een titel die eigenlijk geen vertaling nodig heeft maar duidelijk is wel dat de nummers vertellen over zijn ‘op leven en dood’ gevecht tegen zijn leveraandoening. En dat heeft hij gewonnen, of dit glansrijk is zal de toekomst moeten uitwijzen. Maar met zijn ijzersterke comeback, als ik het zo mag noemen, zit hij toch maar weer netjes met de neus aan het venster.
Zijn herkenbare stijl met kittige gitaarlicks en puntige soli, hier en daar aangevuld met de bluesharp, zorgen voor een mooie story. Krachtige en uptempo nummers  worden met de regelmaat van de klok afgewisseld met rockballads.
Het album opent met alleszeggende en stevige ‘Almost Gone’, waarmee hij duidelijk maakt hoe ernstig het met hem gesteld is geweest.
Een neus voor variatie kan Walter niet ontzegd worden. Iedere keer weer weet hij op de juiste momenten te ‘prikken’ met een ballad, zoals hier met ‘Please Take Me Home’ dat na vier stevige bluesrock songs, op het juiste moment komt. Het intenste gitaarspel in combinatie met zijn, hier, gepolijste rauwe stemgeluid kunnen je helemaal inpakken. Chapeau daarvoor, het is niet iedereen gegeven om dit op deze wijze uit te voeren.
Na zo’n fraai rustpunt wordt de draad weer stevig opgepakt met ‘Playin’ Hideaway’ met een gitaarsound en drums dat iets wegheeft van ZZ-Top. Dat mag er wel wezen dit nummer.
Bij het nummer ‘Haunted By The Night’, dat tussen een uptempo en rockballad inzit, hoor je hoe goed zijn gitaarspel is. Het klinkt heel gedoseerd en strak zonder ook maar enige overbodige truckjes.
Met ‘Gonna Live Again’ gaat Walter Trout op de akoestische tour en dat past wel bij deze titel, de opluchting is duidelijk hoorbaar.
Met titels als: ‘Fly Away’; ‘Move On’; ‘My Ship Came In’ en Gonna Live Again’ kun je je wel voorstellen waarover het gaat. Het duidt ook duidelijk een lijn aan in de opbouw van het album. Als je begint met ‘Almost Gone’ en een van de laatste nummers op het album ‘Gonna Live Again’. Er wordt zelfs afgesloten met een ‘big smile’… ‘Sammy, Sammy’ duurt pakweg 18 seconden en eindigt met the song is over now….
Als je alle dertien, in dit geval eigen, nummers goed beluisterd dan hoor je duidelijk in welke situatie Walter Trout zich heeft begeven maar ook hoe hij het muzikaal heeft verwerkt is buitengewoon sterk.
Nu heb ik Walter Trout vele malen live aan het werk gezien en wel zo vaak dat ik op een gegeven moment even de deur heb gesloten. Maar met “Battle Scars” maak ik die deur weer wagenwijd open. Misschien door het verhaal dat er achter zit maar zeker ook door het prachtige spel en de mooie songs.
THE MAN IS BACK………..