logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

The Tibbs – Takin’ Over
Record Kicks

Tekst: Wil Wijnhoven

The TibbsSoul uit de ‘Lage landen’? Ik zie je al fronsen en afvragen... uhhhh soul uit de “Lage Landen’?
Inderdaad soul uit de Lage Landen en dan met name uit Hoorn in de kop van Noord-Holland. Wat ooit begonnen is met een voorliefde voor Memphis en Northern Soul is ontaard in een verschrikkelijk mooi potje eigen werk van elf nummers.
Met een tienkoppige formatie aangevoerd door zangeres Elsa Bekman kloppen zij er heerlijke soul uit. Verdeeld over eigen werk en maar twee covers.

Elsa Bekman heeft een geweldig mooie stem die soms een hese vleug over zich heen heeft en soms dat rauwe randje. Telkens weer weet ze mij te raken met haar indringende zang. Een goed voorbeeld daarvan is het nummer: ‘Until We Meet Again’, kippenvel waardig. Heel indringende en intense zang, maar ook de muziek, waarbij gitaar en de blazers een ondersteunende hoofdrol spelen.
Soms probeer je muziek of zang te plaatsen, niet dat je er iets aan hebt, maar recensent eigen om een vergelijk te zoeken.


Hier durf ik er niets op los te laten alleen bij het nummer ‘Armada’. Als ik dit nummer hoor dan komt bij mij Carmel in me op en veraf ook Sadé, maar die in mindere mate.
Het feestje begint eigenlijk al met de vlotte openingstrack ‘Dog Days’ waarbij naar mijn mening de lat voor de luisteraar al meteen hoog wordt gelegd. Maar dat is ook meer dan terecht.
Dit wordt door het uptempo ‘Get Back Tuesday’ opgevolgd waarmee je toch meegenomen wordt naar de Northern Soul van de sixties. En alweer zo’n ijzersterke song, het houdt gewoon niet op met The Tibbs.
Gestaag gaat het met het sixties soulgeluid verder met  de track ’96 Tears’. Een nummer uit 1966 van Rudy Martinez. Let daarbij vooral eens op het typische orgelgeluid, dat klinkt precies zoals uit de sixties.
En deze omschrijving kan ik ook toepassen op het daaropvolgende ‘Next Time’. Volgens mij hebben ze ook naar oude opnames van Booker-T geluisterd.
Ik ben nogal een liefhebber van saxofoon en dat instrument komt regelmatig voorbij zo ook in het warm klinkende ‘Suffocated’. Het nummer is opgebouwd met veel drumpartijen die hier iets meer op de voorgrond komt en blazers en uiteraard ook weer dat orgeltje en natuurlijk niet te vergeten de zang.
De stem van Elsa is in ieder nummer wel pakkend te noemen maar in ‘The Story Goes’ komt die volledig tot zijn recht. Het klinkt loepzuiver, warm, helder en iedere keer laat ik me weer inpakken door die stem. Ook super vind ik de blazers maar dan met name de trompet.
‘Wild Way’ vind ik persoonlijk een van de mooiste nummers op het album omdat dit gewoon erg mooi klinkt en het instrumentarium zo fraai op elkaar is afgestemd.

The Tibbs is voor mij een verrassing die ik razendsnel heb leren waarderen als een absolute topper van niveau in dit genre. Even mee terug naar de goede oude soul uit de sixties en seventies die hier glansrijk wordt vertolkt met eigen werk. Dat alleen al is een award waard en dan heb ik het nog niet eens gehad over de muzikanten die geweldig zijn.
De vraag is nu alleen, wat zal de opvolger gaan doen? De lat ligt hoog voor The Tibbs.