logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Go Back Home To The Blues - The Knickerbocker All-Stars
JPCadillac Records  JPS 1002

Tekst: Huub Houben

The Knickerbocker All-StarsThe Knickerbocker cafe, een illustere club in Westerly op Rhode Island aan de oostkust van de VS. Het was altijd al een plaats waar de lokale bands de ruimte kregen om hun talenten te etaleren. De bekendste band die hieruit gegroeid is zal ongetwijfeld Roomfull of Blues zijn. De aantrekkingskracht van de club bracht vervolgens vele muzikanten op het podium zoals Albert Collins, Johnny Copeland, SRV. De vele muzikanten zagen “The Knickerbocker” als een thuis, en al deze muzikale activiteiten resulteerden in een stichting, de Knickerbocker Music Center, een non-profit organisatie, die zich inzet voor het behoud van hun muziek. Maar daarlangs ook een podium biedt om deze muziek te etaleren. Het KMC is dan ook de sponsor van het 2e project van “the Knickerbocker All  Stars”. Het eerste project (Open Mic at the Knick) sloeg in als een bom en zette het cafe definitief op de kaart.

Met een stelletje muzikanten om u tegen te zeggen werd dit project (een 2e CD dus, met de naam “Go Back To the Blues”) opgezet, wat dacht u van: Mark Texeira (drums), Brad Hallen (bass), Al Copley (piano), Mike Welch (gitaar), de blazers Doug James, Sax Gordon Beadle, Rich Latailla, Doc Chanonhouse, Al Basile en Carl Querfurth. Voeg daarbij de vocalen van Sugar Ray Norcia, Brian Templeton en Willie J. Laws en je komt op de kermis terecht.

Als klein manneke kreeg je wat centen mee naar de kermis en daarmee moest en kon je je ook lang vermaken. Op de kermis kreeg je zoveel te zien en er gebeurde zoveel, het hoefde niet allemaal veel geld te kosten om leuk te zijn. Zo is het ook met deze CD. De aankondiging dat de kermis geopend is (36-22-36) neemt je mee naar hogere sferen. De blazers geven hem van katoen, met de soulvolle stem van Sugar Ray loop ik met een suikerspin (die het grootste deel van mijn gezichtsveld ontneemt) rond en kan ik amper zien waar ik loop. “You Know that You Love me” smelt in mijn mond, m’n vingers plakken aan elkaar. De korte broek (een knickerbocker misschien) dient als poetsdoek. Met “Cadillac Baby” geniet ik van de rondjes in de draaimolen (Ride All Night Long). Bij “Brand New Fool” zie ik dat meisje lopen waar ik heimelijk zo verliefd op ben, ze zegt ook nog eens hallo, om het vuur inwendig nog maar eens aan te wakkeren. Ik neem de gok als ik het meisje bij het reuzenrad zien staan. Snel aansluiten en onder de mooie tonen van “Something to Remember you By” raken we aan de praat en ja hoor; een cabine is voor ons tweeën. “Take it Like a Man” laat mijn hart op hol slaan en mijn hoofd draait harder dan het reuzenrad.

Bij “Hokin” hoeft geen woord gezegd te worden en bovenin het reuzenrad weet ik niet meer wat ik doe; ik steel mijn eerste kus. Begeleid door een heel blazersensemble zweef ik door de ruimte. Wat heb ik nu weer gedaan? “Don’t Tou Ever get Tired of Being Right”, spookt door mijn hoofd, totdat ik merk dat de kus goed terecht is gekomen. Ik race met mijn lief in de botsauto’s, in “He Was A Friend of Mine” raakt Mike Welch alle gevoelig snaren, terwijl ik de grond niet eens meer raak en Sax Gordon breng ons tweetjes ook nog eens een serenade. Loop ik nu rond met een rood hoofd of heb ik het gewoon warm. Op het terras gaat een glas limonade erin als “Go Back Home To The Blues”, dit smaakt naar meer, naar véééél meer! We swingen op “Blockbuster Boogie” door de Hully Gully, waarna de centen op zijn. “Annie Get Your Thing On” (We’re Getting out Tonight) laat de zon al zakken en is de aankondiging dat de dag op zijn einde begint te raken. De laatste momenten geniet ik hand in hand met mijn lief op “I Tried” met een wel heel toepasselijke tekst. Tot de laatste noot gespeeld is blijven we genieten en bij het afscheid weten we het zeker; dit afscheid, dit is het begin. Morgen is weer kermis!!

Aan alles komt een eind, zo ook aan drie dagen kermis. Maar de techniek is niet stil blijven staan, wij hebben een knopje “play”. En dat drukken we maar gewoon opnieuw in. Zo kunnen we blijven genieten van een stukje vakwerk om U tegen te zeggen. Opgedragen aan David Maxwell, een van de Knick All Stars brothers die ons ontvallen is. Hij kan er trots op zijn!

The Knickerbocker All-Stars - “Go Back Home To The blues”, het mag eigenlijk niet ontbreken in uw platenkast.