logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Down Here Below – The Blue Clay
(Eigen beheer)

Tekst: Wil Wijnhoven

TBC Het kwartet van ‘The Blue Clay’, met Wout Verhelst; Johnny Roscoe, Peter van Merode en Geert De Block, behoort ondertussen al tot de “BN’ers” in de bluesscene. Door hun optredens op onder meer: Kwadendamme Bluesfestival, Baeker Blues Side, Brielle Blues en Midsummer Bluesnight hebben ze hun naam gevestigd.

“Down Here Below” is hun derde album dat vol staat met eigen werk, waarbij Wouter Verhelst (zanger, gitarist en accordeonist) de hoofdleverancier is.
De muziekstijl is nog steeds de aanstekelijke mix van blues, americana, hillybilly,  texmex en zydeco. Met vooral uptempo werk houden zij met dertien nummers de vaart er wel in. Zelfs met de ballad ‘Surviving In A Rich Man’s Land’ verlies je geen enkele ogenblik de vaart. Hoe ze het klaar spelen is mij een raadsel maar de aandacht blijft zonder dat het je echt opvalt dat ze een ballad spelen. Het opvolgende “What’s The Matter With You?’ wordt ook onopvallend de lijn van de eerste drie nummers voortgezet. Dat is toch wel heel fraai gedaan.

Op de juiste momenten plakt de band een heel pakkende song ertussen. In dit geval heb ik het over ‘Down The Dark  Roads’. Een prachtig nummer dat mij een beetje aan Johnny Cash doet denken. Wout heeft dan wel een aardig donker stemgeluid maar niet zoals Johnny en toch de manier van zingen, het gitaarspel, de tekst en de rust die het nummer uitstraalt brengen mij dat gevoel.

De ‘boogie’ intro waarmee ‘Funeral Wreath’ begint geeft het nummer een bluesy inslag mee en zeker als daarna Johnny Roscoe op zijn Mississippi Saxophone inzet en de gewenste boogie nog eens extra aanzet.
Johnny Roscoe neemt op het texmex nummer: ‘Jailhouse Girl’ de zang voor zijn rekening terwijl Wout de accordeon bespeelt. Let hierbij vooral ook eens op de strakke bas en drumpartijen. Beiden komen bij deze stijl muziek extra naar voren toe. Johnny zingt overigens zeer verdienstelijk, rauw maar met heldere noot.

‘Black John’ en ‘Still Ready, ‘Still Poor’ durf ik gerust onder de noemer Ierse folk met een luchtige invloed van vissers liedjes te schuiven. Iets heel anders en toch ook weer verrassend.
Het kwartet is zo goed op elkaar ingespeeld dat ze zonder met hun ogen te knipperen gewoon overstappen op andere muziekstijlen. Dat levert daarnaast ook nog eens voldoende variëteit op en zorgt ervoor dat “Down Here Below” boven de middelmaat uitsteekt. Een bovenmatige frisheid en gezelligheid straalt de muziek uit.

Een knap staaltje ‘eigen’ werk van het kwartet zowel op muzikaal gebied als ook op songwriters kwaliteiten.
“Down Here Below” is een album dat eigenlijk niet in je collectie mag ontbreken als je liefhebber bent van hun muzikale mix. En ik durf te garanderen dat het er velen zullen zijn die van deze muziek zullen smullen.