logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Nice 'N' Greasy - Steven Troch
Sing My Title

Tekst: Wil Wijnhoven

Steven TrochIn BelgiĆ« en inmiddels ook in Nederland geldt hij als een van de betere blues mondharmonicaspelers. Hij speelde in onder meer Fried Bourbon en heeft nu zijn weg solo gevonden. Met het uitbrengen van zijn album ‘Nice ‘N’ Greasy’ bevestigd hij eens te meer zijn kwaliteiten.

Met bluesgrootheden: Rusty Zinn; Kid Andersen; June Core en Bob Welsh en Lisa Leuschner Andersen heeft hij het album volgespeeld met twaalf songs. En als dan Mark Hummel ook het ‘voorwoord’ op de cover schrijft dan wordt je zeker tot de groten gerekend. Dat alles valt Steven Troch ten deel en verdiend. Fraai is het ook dat alle nummers van Steven Troch zijn, behalve het nummer ‘Slow’ dat van Fried Bourbon afkomstig is maar waarin hij ook de hand heeft.

Steven heeft een apart en opvallend stemgeluid, een mix tussen blues en country/roots, zo zou ik het omschrijven, het klinkt fris en is voorzien van een rauw randje. Precies passend bij zijn songs. Met ‘Extra Extra’ opent hij en hoor ik al het bekende gitaarspel van Rusty Zinn, je zou haast denken dat het Kid is maar die neemt hier de honneurs waar op de bas. Met een typisch gestaag swing ritme dendert het nummer voort en laat hij zijn kunnen op de harp horen.
‘Been Lookin’ komt in eerste instantie bij mij binnen als iets van Fried Bourbon, dat heeft vooral te maken met het ritme van dit nummer. Dus erg herkenbaar maar net zoals in het verleden super klinkend.
Grappig is de intro op ‘Grease Me Up’ dat daarna gevolgd wordt door het bluesy harpspel van Steven. Een instrumentaal nummer tussen slow blues en uptempo in.
Een buitenbeentje maar absoluut fraai en passend is het door Rusty Zinn ingegeven ‘The Jinx Is On Me’. Een reggaenummer dat de invloeden van Rusty duidelijk in zich heeft. Want deze laatste begeeft zich al enige jaren op het muzikale vlak van Bob Marley, met andere woorden reggae.
Het dunne stemgeluid van Steven is wel eventjes wennen en klinkt breekbaar maar o zo leuk.
Met ‘Footsteps Of My Dad’ gaat hij duidelijk richting roots en country met daarin gemengd enige bluesinvloeden. En zoals de titel al aangeeft handelt deze song over zijn vader. Die wordt bezongen als een niet zo’n aardig man en dat moeder Troch maar hoopt dat Steven niet in zijn voetstappen treedt. In hoeverre dit autobiografisch is haal ik er niet uit.

Op ‘Saturday Night’ laat hij horen dat Gary Primich voor hem geen onbekende is. Voor velen misschien een onbekende harpspeler die helaas te vroeg is overleden. Maar voor de kenners wordt Gary Primich als een van de groten op de bluesharp en als songwriter geprezen. Geen wonder ook dat Steven dit nummer aan deze formidabele persoon heeft opgedragen.
Na het vlotte ‘Saturday Night’ staat het slowblues nummer ‘Wanna Sleep’ en dat ook daarvoor doorgaat. Opletten dus dat je niet wegdommelt, alhoewel me dat erg sterk lijkt bij dit hoogwaardige niveau van musiceren.
‘La Perla’ heeft iets weg van een Mambo maar dan toch wel in een blues uitvoering en achter de toetsen Bob Welsh en percussie/drums. Iets anders als de traditionele blues en daarom vind ik dit ook een mooi staaltje inventiviteit.
Het album sluit heel sterk af met ‘Rainin’ Outdoors dat opgedragen is aan Erik De Hert en Luc Lorez. Een rustig nummer dat je met harp en staande bas naar het einde van ‘Nice ‘N’ Greasy’ brengt.

Steven Troch bewijst met dit album dat hij een uitstekend muzikant is die zowel de harp, de zang als het componeren in de vingers heeft. Chapeau voor dit grandioze album met een rijke schakering aan muzikale stijlen maar bovenal het niveau van het harpspel is noemenswaardig.