logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Memphis Moon - Phil's Bee Freedom
(CRS CD66)

Tekst: Wil Wijnhoven

Phil Bee-s FreedomNa het goed ontvangen debuutalbum ‘Caught Live’ van Phil Bee’s Freedom lag de lat wel erg hoog voor de band. Een moeilijke taak om dit minimaal te evenaren maar wel een uitdaging die de band niet uit de weg is gegaan met als uiteindelijke resultaat het album “Memphis Moon”.

Als ik de muzikale stijl moet omschrijven dan zit ik met mijn bek vol tanden. Het is sowieso geen mainstream maar het luistert wel lekker weg. Het heeft van alles een beetje in zich en dat is nu net één van die dingen die hun stijl zo interessant maakt. Ik schrijf nadrukkelijk ‘een’ omdat het gitaarspel en vooral de duels tussen John F. Klaver en Berland Rours nadrukkelijk zijn uitgewerkt en bij menig nummer op de voorgrond komen. Maar ook Pascal Lanslots op de Hammond is nadrukkelijk aanwezig. Maar wat mij nog het meeste opvalt is dat Phil’s stem rustiger is geworden en daardoor nog een stuk mooier. Een zangstem waarmee je diverse stijlen aankunt. Zijn stem klinkt nog warmer met hier en daar een scherp kantje eraan.

Het gezelschap heeft zich ook niet beperkt tot alleen eigen werk maar ook op enkele selectief gekozen covers die tot in de puntjes worden gespeeld. Let op… een cover met eigen inbreng is toch een tandje hoger niveau dan gewoonweg hetzelfde naspelen. Dat is ook hetgeen hier is gebeurd. Neem als voorbeeld het grandioos uitgevoerde ‘Down Don’t Bother Me’ van Michael Mattison (Derek Trucks Band) of ‘Got To Get Better In A Little While’ van Eric Clapton. Je moet lef hebben om deze nummers in je repertoire op te nemen en toch je eigen draai eraan te geven. Dat is hier uitermate goed gelukt.

Vallen daarbij de eigen songs in het niet? Absoluut niet. Een bewijs voert de band met negen nummers aan. Negen nummers die op een wel heel hoog niveau liggen zoals het pakkende ‘One Last Kiss’ een ode aan Phil’s moeder. Een nummer ook dat alle recht doet aan de emoties die daarbij vrijkomen. Voor mij een van de mooiste nummers. De daarmee doe ik de andere songs op het album niet te kort want de titeltrack ‘Memphis Moon’ klinkt met een vleugje funk wel heel lekker weg.

De intro van ‘Sunday Morning’, geschreven door Phil en Pascal doet me een beetje denken aan de zondagmis op tv. Maar dat heeft maar een korte duur want als Phil met een hele rustige stem inzet gevolgd door het passionele gitaarspel en daarna de achtergrondzangeressen komt deze song wel even binnen hoor… Net geen kippenvelletje voor mij maar hij raakt de grens daarvan wel.
De meeste nummers die op conto van Phil komen hebben wel iets te maken mijn zijn verleden en heden. Pakkende teksten ondersteund door net zo’n pakkende muziek. Ongetwijfeld de grote kracht van de band deze combinatie van teksten en muziek.
Net zoals op het vorige album heeft de band nu ook achtergrondzangeressen die verschillende nummers iets extra’s meegeven. Dan kom ik toch ook weer uit op ‘One Last Kiss’ waarbij de zangeressen op de achtergrond de emotie in de tekst nog iets meer versterken.
‘Ain’t That Loving You Baby’, een nummer van Deaderic Malone’ aka ‘Don Robey’ is een beetje ruiger dan de overige songs. Niet dat je dan een stevige pot muziek te horen krijgt. Maar het komt gewoon iets ruiger over dan de andere songs en daaruit blijkt ook weer de kracht van Phil’s stem. Die ook voor dit werk uitermate geschikt is.

Met “Memphis Moon” is de band erin geslaagd om het niveau van hun debuutalbum te overtreffen. Natuurlijk is het moeilijk te vergelijken een live opname met een studio opname die in een take is opgenomen. Maar toch hier ligt gewoon een pareltje in de cd-player. De vraag is alleen of de band het zich hiermee niet moeilijk heeft gemaakt. Want de opvolger, die beslist zal komen, moet minimaal van gelijkwaardig niveau zijn. Maar goed dat is iets voor later en voor zover ik uit wel ingelichte bronnen weet, liggen er nog songs klaar van dit niveau.

Oh ja…. de akoestische versie van ‘One Last Kiss’ waarmee het album afsluit mag je zeer zeker niet missen.