logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Right Place, Right Time – Monster Mike Welch and Mike Ledbetter
Delta Groove Music

Tekst: Wil Wijnhoven

Mike and MikeJe hebt zo nu en dan van die momenten dat er een cd op de markt komt die op dat moment met kop en schouders er bovenuit steekt. Een van die cd’s is de samenwerking tussen Monster Mike Welch en Mike Ledbetter. De ene begenadigd een bovenmaats gitaartalent en de ander met een grandioos stemgeluid. En als je dan in de stal zit van ‘wijlen’ Randy Chortkoff, ‘Delta Groove Music’ en ook nog gaat samenwerken met onder meer: Laura Chavez; Doug James; Sax Gordon; Anthony Geraci; Ronnie James Weber en Marty Richards dan moet er welhaast een superalbum uitrollen.
En dat is ook gebeurt met “Right Place, Right Time”. Het album dat beide heren tot stand hebben gebracht met eigen composities en covers van grootheden als: Melvin London; Willie Dixon en Elmore James.

In twaalf nummers nemen zij je mee op een muzikaal blues/soul reisje dat circa vijftig minuten duurt. En van het ene kippenvel moment kom je zo in het andere kippenvelmoment terecht. Dat begint al meteen met: ‘Cry For Me Baby’ een uptempo nummer waarmee het album wordt geopend. En daar komt dan ook direct Anthony Geraci achter de toetsen om de hoek kijken. Mooi gedoseerd komen alle instrumenten uit de verf op dit nummer en zeker de stem van Mike Ledbetter. Samen met het gitaarspel is de zang de leidraad op het album.

Mike Ledbetter heeft het derde nummer op het album geschreven: ‘Kay Marie’ maar aan Mike Welch de eer gelaten om te openen met zijn mooie gitaarwerk.
Je merkt aan de stem van Mike dat het hem geen enkele moeite kost om op dit niveau te zingen. De solo die ‘Monster’ Mike hier voor zijn rekening neemt is zo fraai en strak en brengt het nummer op een nog hoger niveau.

Sax Gordon opent met zijn sax op: ‘Down Home Girl’ een nummer dat de blues verenigt met de soul en enige jazzinvloeden herbergt. Het snellere ‘How Long Can This Go On’ ligt wat dat betreft bij mij beter in het gehoor. Ik ben wel liefhebber van uptempo nummers die toch de nodige rust uitstralen. En Dit is dan een heel goed voorbeeld daarvan.
‘Monster’ Mike’s eigen werk treffen we als achtste aan op het album. En dat is duidelijk te merken. Het nummer is helemaal om hem heen geschreven en hij gaat helemaal los op dit nummer. Niet dat we dan scheurwerk te horen krijgen verre van dat, dat ligt niet echt in zijn straatje. We krijgen hier te maken met een gitarist die alles uit zijn gitaar haalt en zo strak en getimed speelt dat de rillingen je over de rug lopen. Na enige seconden voegt de zang van Mike Ledbetter zich daarbij zodat het nummer een complete puzzel wordt waar alle stukjes microfijn in elkaar passen.

Elmore James wordt geerd met zijn compositie ‘Goodbye Baby’ en op deze uitvoering zou Elmore, mocht hij nog leven, een gat mee in de lucht gesprongen zijn. Wat Mike en Mike met moderne technieken uitvoeren deed Elmore het nogal amateuristisch en toch klonk zijn versie zodanig dat we er nu in diverse uitvoeringen nog van mogen en kunnen genieten. En ondanks dat ik een liefhebber ben van Elmore’s stijl moet ik eerlijk bekennen dat deze moderne uitvoering mij beter bevalt. Misschien dat ik een zwak heb voor ‘Monster’ Mike’s gitaarspel en Mike’s zang. Who knows? Who cares?
Nummer twaalf, het afsluitende nummer, getiteld ‘Brewster Avenue Bump’ en geschreven door ‘Monster’ Mike laat je in beknopte vorm nog eens het hele album passeren wat stijl en sound betreft. Een instrumentale afsluiting die eens te meer de kwaliteiten van ‘Monster’ Mike als gitarist en componist onderstreept.

Op dit moment als ik deze recensie schrijf klasseer ik dit album als beste album van 2017 tot nu toe. Gewoon omdat het heerlijke muziek is en de combinatie van Mike en Mike perfect past.