logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Honest Man – Matt Andersen
(True North Records)

Tekst: Wil Wijnhoven

matt Wie verleden jaar Moulin Blues heeft bezocht heeft kennis kunnen maken met Matt Andersen de Canadese gewichtige singer/songwriter met een toch wel jeugdige uitstraling. Met diverse Award-nominaties achter zijn naam en zijn winnende solo optreden tijdens de Memphis Blues Challenge breekt hij dus eindelijk ook door in Europa.

Met het uitbrengen van “Honest Man”, inmiddels zijn negende album, legt hij weer een warme muzikale deken over ons heen.
Compleet met een uitgebreid blazersensemble en achtergrondzangeressen etaleert hij in tien songs al zijn talenten als: zanger; gitarist en singer/songwriter. Dat hij die capaciteiten in zich heeft weten we sinds Moulin Blues waar hij zich als verrassing presenteerde voor de niet-kenners van zijn persoon en muziek.
Wat we op “Honest Man” voorgeschoteld krijgen is zoals de titel al zegt ‘eerlijk’. Warme, emotionele en integere muziek van eigen hand.
Dat begint al met het frisse ‘Break Away’ waarmee zijn album begint en vooral nummer vier van het album: ‘I’m Giving In’ is een prachtig nummer waarbij de piano een hoofdrol vertolkt met daarnaast een geweldig krachtige en mooie stem van Matt. Een nummer dat diep gaat en ook zo door hem wordt gespeeld en gezongen.
‘Quiet Company’ dekt de lading volledig. Een heel rustig nummer met mooie slide subtiel verweven tussen drums en zang. Een van de tien pareltjes op dit album en allemaal heel gebalanceerd uitgevoerd.
Iets heftiger, voor Matt’s doen tenminste, gaat het toe op: ‘Let’s Get Back’. Let daarbij ook eens op de trompet die halverwege het nummer in beeld komt en dan ook nog heel subtiel de steelgitaar. Een gelikte combinatie, ik kan niet anders zeggen.
Een vleugje soul verwerkt hij in ‘All The Way’ en ‘Last Surrender’ waar hij dan inzet met zijn verdomd fraaie stem, hij zingt net zo gemakkelijk soul als blues. Die blazers maken er ook een bijzonder prachtig geheel van.
En hoe gek het ook mag klinken, maar als ik de titeltrack ‘Honest Man’ er op zet moet ik bekennen dat dit echt mijn ding is, ik vind het niet het sterkste nummer op het album.  Maar dat poets ik met het aller gemakkelijkste gemak weg want de overige negen nummers op het album zijn om door een ringetje te halen.
De titel van het afsluitende ‘One Good Song’ komt dus helemaal niet overeen met wat hij zingt en de overige nummers.
Als je Matt Andersen niet zou kennen en nooit gezien zou hebben dan kun je pas bij het afsluitende nummer een voorstelling maken van de persoon Matt Andersen. Bij alle overige nummers heb ik het idee dat er een singer/songwriter met een gemiddeld postuur staat te zingen. Bij het beluisteren van het afsluitende nummer kun je zijn stem koppelen aan zijn postuur. Daar is overigens niks mis mee maar soms heb je gewoon een voorstelling van iemand bij een bepaalde stem.

“Honest Man” is voor mij een voortreffelijk album die alle kwaliteiten van Matt Andersen combineert tot een heerlijke mix van muzikaal genot.
Zo heb ik hem live gezien en gehoord en dat wordt nu nog maar eens duidelijk onderstreept.