logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

The Devil To Pay – Kim Simmonds and Savoy Brown
(RUF 1220)

Tekst: Wil Wijnhoven

Kim SimmondsKim Simmonds and Savoy Brown klinkt als een duo, maar het is geen duo het is een trio dat aangevoerd wordt door singer/songwriter/gitarist/bluesharp speler Kim Simmonds die de band Savoy Brown in 1965 heeft gevormd. In al die jaren zijn er veel personele wisselingen geweest, zo heeft ooit Stan Webb van 1973 tot 1974 deel uitgemaakt van de band. Tegenwoordig bestaat de formatie uit: Pat DeSalvo op bas en achter de drumkit zit Garnet Grimm en natuurlijk niet te vergeten Kim Simmonds. Het is dus een band met een rijke geschiedenis en met het uitbrengen van “Devil To Pay” vult hij de lijst aan tot 45 releases sinds oprichting.

Dertien pennenvruchten heeft het trio verzameld op “Devil To Pay” met als basis wat ze noemen de klassieke blues. In zijn ‘white cottage studio’ heeft Kim Simmonds de nummers geschreven, uitgewerkt, gespeeld, aangepast, gerepeteerd en naar volle tevredenheid alles in een sneltreinvaart opgenomen. Het voortraject heeft meer tijd in beslag genomen dan het opnemen. Erg veel tijd zegt Kim daarover zelf, maar dan heb je wel songs waarin emoties, gevoelens en ervaringen zijn verwerkt. Teruggrijpend naar oudere genres en gestoken in een modern jasje komen we blues en bluesrock tegen op deze release. Herkenbare stijlen tot in de puntjes uitgevoerd.

Kim’s gitaarspel komt op de openingstrack ‘Ain’t Got Nobody’ aan het woord en zorgt voor de nodige spanning en sterke opbouw naar het einde toe. Dat opbouwen gaat gestaag voort met de nummers: ‘Bad Weather Brewing’ en ‘Grew Up In The Blues’ waarin het gitaarspel duidelijk een hoofdrol speelt.
‘Oh Rosa’ is een nummer waarop de bluesharp uit de kast wordt getrokken en daarbij laat Kim zich ook gelden. Dit nummer heeft naar mijn idee nog meer de blues in zich, dat komt natuurlijk door de combinatie van ritme en bluesharp.

De titeltrack ‘The Devil To Pay’ kabbelt lekker voort op dat blues gevoel en laat een iets frisser stemgeluid van Kim horen. Zijn stem klinkt over het algemeen iets zwaarder en rauwer maar op dit nummer toch wel iets frisser.
De nummers zijn best wel herkenbare feiten uit het dagelijkse leven zoals je beslist zult horen op: ‘Stop Throwing Your Love Around’ of op ‘I’ve Been Drinking’.

Een voor mij pakkende song is ‘Got An Awful Feeling’ met een spannende intro op gitaar van ruim een minuut. Daarna neemt de zang het stokje over, natuurlijk ondersteund door het strakke gitaarspel. De zang is verdienstelijk maar op dit nummer weet hij precies de juiste intonatie te geven die de titel aangeeft. Je zou bij het beluisteren van dit nummer haast zelf slecht eraan van worden.
Kim Simmonds bewijst met het album dat hij met de tijd is meegegaan en dat hij de juiste snaar heeft geraakt met het teruggrijpen naar oude genres met een moderne insteek.
Hij hoeft zich niet meer te bewijzen en muzikaal gezien kan hij zich veroorloven om gewoon zijn ‘ding’ te doen. Die vrijheid heeft hij verdiend sinds hij in de muziek zit.

“Devil To Pay” is voor mij geen verrassend album maar wel een album dat me weet te raken, meer dan zijn vorige releases. En daarom schat ik dit album ook een stuk hoger in dan: “Going To The Delta” uit 2014.
Dit stukje blues klinkt gewoon lekker als ‘blues’ en de nummers zijn aanstekelijk en voorzien van goede teksten.