logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

The Prodigal Returns – Keith Stone

Tekst: Wil Wijnhoven

Keith StoneKeith Stone, singer/songwriter/gitarist uit New Orleans mag je wel een veteraan in de New Orleans muziekscene rekenen.
Met zijn album “The Prodigal Return” brengt hij een ode aan deze grote stad. Dat doet hij in twaalf nummers met medewerking van gastmuzikanten zoals: Dr. John en Elaine Foster.

Alhoewel de opening met het een minuut dertig durende ‘Prelude’, met dr. John aan de piano, verrassend is kan ik het album betitelen als een doorsnee bluesalbum. Niks nieuws onder de zon dus, dat is erg kort door de bocht waarbij ik het toch niet kan laten. Want ondanks dat het niet vernieuwend is word ik wel geraakt door de mooie songs op het album.
Veel koperblazers zijn er te horen maar ook steengoed gitaarwerk van Keith Stone. Dat is bijvoorbeeld erg goed uitgewerkt op: ‘First Love’. Een sterke combinatie van instrumenten en zang. Die zangstem van Keith Stone is zuiver, niet gepolijst, ook niet echt rauw maar wel met de nodige blues inhoud die dit nummer bijvoorbeeld de nodige schwung meegeeft.

Dat hij veel invloeden van de New Orleans scene in zijn eigen werk verpakt mag duidelijk zijn. Zo nu en dan hoor je duidelijk een mix van jazz en bluesinvloeden dat op ‘Make Me Feel Allright’ heel duidelijk hoorbaar is. Of een vleugje texmex dat hij door het gebruik van een accordeon verwerkt heeft in ‘Cindi Leigh’. Een fris nummer met een blues bite zeg maar.
Een country gevoel krijg ik als Keith Stone zingt op ‘Take Me Home’ ook hier weer een verrassende combinatie van zang en blazers.

Nog meer jazzy klinkt ‘New Orleans Moonlight’, dat als zesde song op het album staat. Door Keiths gitaarspel ligt het evenwicht tussen jazz en blues wel in lijn met elkaar en mede door de zang gaat het soms zelfs richting een tearjerker.
In de titeltrack heeft hij zelfs funky-invloeden verwerkt en dat is toch wel even wennen maar pakt toch goed uit. Dat komt dan mede door de zang van hem en het achtergrondkoor en iets verder in het nummer zijn snerpende gitaarspel.
Het afsluitende ‘Just A Closer Walk With The’ kun je toeschrijven aan Dr. John die hier zijn aandeel doet gelden. De intro van dit nummer doet mij enigszins denken aan de film ‘The Sting’. Heel duidelijk komt hier de New Orleans jazzinvloed naar boven die toch enigszins wordt afgezwakt door het bluesy gitaarspel. Je moet hier ook eens letten op de zang die heel intens overkomt en vol overgave wordt gebruikt.

Zoals geschreven elf nummers die goed, zeg maar gerust, steengoed worden gespeeld maar niets nieuws onder de zon opleveren. Of dat een minpunt is? Dat vind ik niet, om goede muziek te kunnen spelen hoef je het wiel niet opnieuw uit te vinden. Natuurlijk is het altijd mooi als je vernieuwend bent maar dat is zoals Keith Stone hier bewijst geen must. Waar ik benieuwd naar ben is hoe hij zich ‘live’ staande houdt in het blueswereldje.
“The Prodigal Returns” is zeker de moeite waard om in je verzameling te hebben, zeker als je liefhebber bent van de New Orleans stijl zoals hier wordt gepropageerd.